پاتوق دانگی، نام کوچهای قدیمی در اودلاجان بود که ساکنان آن، اغلب مهاجرانی بودند که تازه از شهرها و روستاهای مختلف خودشان را به دارالخلافه رسانده و در جستوجوی فرصتهای تازه برای اشتغال و زندگی در پایتخت بودند.
کم کردن هزینههای زندگی از جمله پرداخت اجاره خانه، باعث شده بود گاهی چند نفر در یک خانه به صورت اشتراکی زندگی کنند و هر کدام اتاقی از این خانه را برای خود داشته باشند. برای همین هم این کوچه به نام «دانگی» شهرت پیدا کرد.