اظهارات اخیر لطفالله حکیمی، سرمفتش وزارت دفاع طالبان، مبنی بر اینکه «تنها پشتو زبان ملی افغانستان است»، بار دیگر یکی از بنیادیترین مباحث هویتی و سیاسی افغانستان را به کانون توجهها کشانده است.
این سخن در ظاهر تنها به جایگاه یک زبان مربوط میشود، اما به باور برخی، بازتابدهنده نگاه تبعیضآمیز طالبان به زبان فارسی در افغانستان است؛ رویکردی که شماری از پژوهشگران آن را در چارچوب ریشههای تاریخی «ناسیونالیسم افغانی» در اوایل قرن بیستم بررسی میکنند.
ناظران، سیاستهای زبانی طالبان را نوعی «پشتونیزهسازی» ساختار دولت و عرصه عمومی میدانند؛ امری که پرسشهای مهمی را درباره پیامدهای سیاسی، اجتماعی و هویتی این رویکرد مطرح کرده است.
ادامه این مطلب را از طریق لینک زیر بخوانید:
https://afintl.com/202609045283
6September 4, 2026 1.1K
