میخوام شب رو با یه پست کاملا غیرفوتبالی به اتمام برسونم، و مثل همیشه وقتی متن دلی میشه شاید قلمم بیش از حد بنویسه، لذا از کسانی که به خوندن متن طولانی علاقه‌ای ندارن دعوت میشه تو همین نقطه دکمه‌شون رو بزنن.
تو این ۶ ۷ سالی که ادمین بودم برای اولین بار در چندوقت اخیر فهمیدم بهتره از تریبونی که دارم علاوه بر محتوایی که باید، به صورت دلی هم استفاده کنم و حرف خودم رو بزنم تا خط فکری هم رو سایر جاها بهتر درک کنیم.
خواستم راجع به حال بد هممون صحبت کنم، از اینکه شاید فقط زنده‌ایم و زندگی نمیکنیم؛ و چه بسا اگر وطن‌پرست باشی این روزا واست خیلی خیلی سخت‌تره، بخوام دقیق‌تر مثال بزنم، اینکه به عنوان یه ایرانی، ایران رو دوست داشته باشی مثل اینه که پدر معتادی رو دوست داری که شیشه مصرف میکنه، تو و خونواده رو کتک میزنه، به خاک سیاه نشوندتتون، آینده‌ات رو تباه کرده، ولی تو همچنان ته دلت دوسش داری، و دردی که عمیق‌تره اینه که حتی نمیدونی چرا دوسش داری، و حتی ازین دوست داشتن بی‌مورد هم خمشگین‌تر میشی! اینکه پدرت تا قبل از این برای همه بچه‌هاش خوب بود، ولی به تو که رسید تصمیم گرفت معتاد شه، این چیزاست که روانی‌ترت میکنه... وللش، هممون میدونیم چی میگم و این حرف‌ها بی‌مورده... فعلا برای رفع حاجت ریدم به قبر هرکس که باعث شد تو وطن غریب باشیم. شو خوش.
پ.ن: ویدئو از پیج امیر همایونی عزیز.
@AdvantageTV
42۶ مهر ۱۴۰۵ ۱٫۷ هزار ۱۰
