به باور آدورنو فرهنگ فقط آن هنگام حقیقی و اصیل است که تلویحاً انتقادی هم باشد، و ذهنی که این را فراموش کند، مکافاتش را در منتقدانی که میپروراند خواهد دید. انتقاد، عنصر ضروری فرهنگ است و خود دچار تناقض است: با همهی ناحقیقی بودنش، باز هم حقیقی است، همانقدر که فرهنگ ناحقیقی است. ناعادلانه بودنِ انتقاد در این نیست که بیرحمانه موشکافی و تحلیل میکند -این بزرگترین فضیلتِ آن است- بلکه در این است که با تسلیم شدن به وضعیتِ موجود از پرسشهای اصلی طفره میرود. @Adornooo
September 12, 2024 1.3K 13