ادای دين: post #439 — TG.ME

من، در پس هر یک خطی که به فارسی مینویسم، در پس هر یک کلاس، کارگاه، وبینار، جلسه راهنمایی که بر بستر ادای دین برگزار میکنم، بیش و پیش از هر چیز، یک تصویر در ذهن دارم: تصویر بی‌شمار، بی‌شمار، بچه های خوب ایران را که اینگونه بر نرده های سفارت ها می‌نویسند: "میخوام ایران بمونم؛ لطفا درست شو ایران عزیز"، مینویسند: "ایران قشنگم"، و مینویسند: "تابوت مرا جای بلندی بگذارید تا باد برد سوی وطن بوی تنم را" (اشک امان نمیدهد) من، و هزاران هزار چون من، در گذشته و حال و آینده، نیشتر ها و ناملایماتی هزار بار بدتر از اینها را، با تمنّا به جان میخریم، اگر اینها خار مغیلان باشند، در مسیری که می‌پیماییم به شوق پُر کردن توشه‌ی فرد به فرد این بچه ها، که اینطور خالصانه عشق به ایران دارند و دغدغه‌ی درست شدن و درست کردنش را، از ابزار خرد و اندیشه، که یقینا اصلی ترین مصالح برای درست کردن ایران اند. حتی اگر هیچوقت ایران نمانند، حتی اگر ایران هیچوقت درست نشود، صرف این دغدغه را داشتن، صرف این تپش قلب گرفتن با شنیدن نام ایران، مقدس است و تحمل هر مشقتی در مسیر خدمت به این دغدغه، نعمت. عکس از دوستِ دوست‌ترِ روزهای قدیم: جابر مسلم خانی