گاهی بین محدود پیامهایی که پر از دلخوری و حتی بیاحترامی بوده، چند کلمهی ساده و مهربان میرسد که انگار تمام خستگی این روزها را از تنمان بیرون میکند. همان چند پیام کوتاه یادمان میاندازد هنوز دلهایی هستند که میبینند، میفهمند و با یک جملهی صمیمی میتوانند دوباره انگیزه را در وجود آدم زنده کنند.
شاید تعدادشان کم باشد، اما اثرشان آنقدر عمیق است که صدای تمام تلخیها را کمرنگ میکند؛ مثل نوری کوچک در اتاقی تاریک که کافیست تا امید را دوباره روشن کند
43
4
3
2
2February 1, 2026 12K 4
