پرسمان اینجاست که وقتی از جراحی حرف می‌زنیم منظورمون کم کردن چندتا… — BlackBox Evidence | Finance & Economy — TG.ME

پرسمان اینجاست که وقتی از جراحی حرف می‌زنیم منظورمون کم کردن چندتا عدد توی ردیف‌های بودجه نیست؛ منظور قطع کردن شریان حیاتی سلطه‌ی مالی بر سیاست‌های پولیه. الان سازوکار معیوب اقتصاد ما این‌جوری شده که دولت و شرکت‌های تابعه‌ هرجا کم میارن دست می‌کنن توی جیب بانک‌ها. این تسهیلات تکلیفی یا همون وام‌های دستوری که به شرکت‌های زیان‌ده داده می‌شه و ترازنامه‌ بانک‌ها رو سمی می‌کنه. بانک هم که نقدینگی نداره مجبور می‌شه اضافه برداشت کنه از بانک مرکزی. نتیجه‌ش چیه؟ رشد انفجاری پایه‌ پولی. یعنی ما داریم ناکارآمدی یه شرکت دولتی رو که باید سال‌ها پیش تعطیل می‌شد با تورم دورقمی از جیب فقیرترین اقشار جامعه و البته تولیدکننده‌ واقعی پرداخت می‌کنیم. این همون چرخه‌ شومیه که بهش می‌گن پولی‌سازی کسری بودجه؛ یعنی تبدیل ناترازی دولت به بادکنکِ نقدینگی. توی این شرایط بخش خصوصی واقعی دچار پدیده‌ی اثر برون‌رانی می‌شه. یعنی دولت مثل یه جاروبرقی بزرگ منابع رو می‌مکه و برای بخش خصوصی چیزی جز نرخ بهره‌ی بالا و بی‌ثباتی باقی نمی‌ذاره. یه تولیدکننده‌ شریف چطور می‌تونه با تورمی که ریشه‌ در چاپ پول بدون پشتوانه‌ست رقابت کنه؟ وقتی حجم پول (M) داره نمایی رشد می‌کنه ولی تولید ناخالص داخلی (GDP) درجا می‌زنه یا منفیه طبق فرمول ساده‌ مقداری پول تنها متغیری که می‌تونه تکون بخوره سطح قیمت‌هاست (P). پس نباید دنبال گران‌فروش گشت؛ گران‌فروش اصلی سیاست‌گذاریه که ارزش پول ملی رو با خلق اعتبار پوچ، ذوب می‌کنه. جراحی واقعی یعنی دولت بپذیره که دوران قید بودجه‌ی نرم تموم شده. یعنی اگر یک بنگاه دولتی نمی‌تونه خرج خودش رو دربیاره نباید با تزریق پول پرقدرت زنده بمونه. این شرکت‌ها الان تبدیل شدن به بنگاه‌های زامبی؛ نه می‌میرن که منابع آزاد بشه، نه زنده می‌شن که ارزش افزوده تولید کنن فقط نقدینگی می‌خورن. تا وقتی این غده‌ها برداشته نشن هر تلاشی برای کنترل نرخ ارز یا تورم مثل آب در هاون کوبیدنه. اقتصاد سالم اقتصادیه که توش انضباط پولی خط قرمز باشه نه اینکه بانک مرکزی تبدیل بشه به قلک دولت برای پوشوندن ناکارآمدی‌های ساختاری. https://t.me/Accounting_phd_files