✍️پیام جناب آقای دکتر امیر بقائی، ریاست محترم دانشکده داروسازی
فرزندان عزیزتر از جانم،
سه سال پیش وقتی قدم در مسیر مسئولیت دانشکده گذاشتم، خوب میدانستم که مدیریت، دنیایی از جلسات و دغدغه های بی پایان اداری است. اما بزرگترین عاملی که به این روزها معنا داد و سختی ها را به جان خریدنی کرد، شور، انگیزه و نگاه های پرامید شما بود.
حال که ورق این مسئولیت سه ساله برگشت و دوران مسئولیتم به پایان رسید، سرشار از دلتنگی و در عین حال قدردانی هستم. صندلی ریاست هرگز برایم یک عنوان نبود، فرصتی بود برای همگام شدن با نسلی پویا، شجاع و خوش فکر. دلخوشی واقعی ام در تمام این مدت، شور و شعف جوانی شما، گفتگوهای بی تکلف، خنده های ناب و حتی خستگی های شیرین مشترکمان پس از هر جشن و رویدادی بود. شما نبض تپنده، روح، جان و نور این دانشکده اید و به گمان من بی شک برترین دانشجوهای داروسازی این مرز و بوم هستید.
میدانم در این سال ها کم و کاستی هایی فراوانی داشته ام. روزهایی که شاید خستگی، ملالت یا تعدد کارها اجازه نداد همه چیز آنطور که شایسته شماست پیش برود. اگر جایی کوتاهی شد یا باری بر دوشتان نشست، از صمیم قلب طلب حلالیت میکنم. یقین بدانید منتهای آمال ما در این سال ها این بود که دانشکده برایتان چیزی بیش از یک فضای صرفا آموزشی، بلکه خانه ای امن برای بالندگی، تجربه کردن و ساختن آینده ای درخشان باشد.
در روزگاری نه چندان دور، حسرتی عمیق داشتم. گمان می کردم اینچنین مقدر گشته که هیچگاه حس پدری را در این دنیا تجربه نکنم. اما...
و اگر بر تو ببندد همه ره ها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند.
حال به یمن وجود نازنینتان، نه یک و نه چند، بلکه صدها فرزند دارم که از جان عزیزترشان می دارم.
بر خود فرض می دانم صمیمانه از همراهی دلسوزانه و مدبرانه سرکار خانم دکتر شایسته که در این سالها برای من همکاری صادق و مشاوری خرد ورز و متعهد بوده اند قدردانی کنم. یقینا بی حضور ایشان، اندکی از این همدلی و تعاملات مثبت هم شکل نمی گرفت.
و در نهایت، پایان دوران مدیریت ما، آغاز بازگشت تمام عیار به عزیزترین جایگاه زندگیمان است: معلمی در کنار شما. تماشای قد کشیدن و درخشیدن تک تک شما، بزرگترین دستاورد و پاداش تمام سالهای خدمت ماست.
هر چه گفتیم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانیم
سعدیا بی وجود صحبت یار همه عالم به هیچ نستانیم
ترک جان عزیز بتوان گفت ترک یار عزیز نتوانیم
