ما عادت داريم وقتي در موقعيت و يا در جايي خاص اگر اتفاق به ظاهر خوبي براي ما ميفته، ميگيم ديدي حكمتش چي بود؟خيرش تو اين بود...
وقتي همون اتفاق در ادامه تبديل به واقعه اي بد ميشه چي؟
اونوقت ميگي نه!حكمتش در اين نبود؟
عادت آدمي است ديگر...
همواره در شاديها سرمستيم و غرق خنده
اما در رنج ها شاكي از خداوند و قدرش...
در واقع هر دوي اين اتفاقات خير است اگر چه يكي مورد تاييد تو باشد و ديگري نباشد.
ايمان يعني اينكه باور كني هر اتفاقي رو با ديد دنيايي و مادي خودمون تفسير نكنيم!
ايمان يعني يقين داشته باشي هر انچه كه خوشحالت كند يا آزارت دهد اگر چه به تبع اعمال و افكار خودمان باشد يا نباشد، حكمت خداست و در مسير بندگي ما اين بهترين اتفاق ممكن است كه بايد بيفتد
آدم عاقل و اهل يقين خدا را شكر ميكند
و آدم عجول به خدا و حكمتش گله ميكند!
يادت نرود شايد شادي ها هديه اي براي قلبت و يا وسيله ازمايش تو باشند
و شايد رنج ها بخاطر اعمالت و يا امتحاني در مسير تو باشند
در هرحالت تو يادت نرود بنده چه كسي بودي و با كه عهد بستي.يادت نرود وظيفه تو توكل است و حركت در مسير بندگي.تو پيش بيني كننده و مسلط بر نتيجه نيستي.
نتيجه را به او واگذار كن.
تو چكار كني؟تو بندگي كن.بندگي كن و انگاه مسيرت روشن خواهد شد.
اگر بندگي كردي لذت ايمان و لذت يقين را خواهي چشيد.
#عابرسبيل
@aberusabil
14
1July 8, 2026 998 4
