استادان دانشگاه در مقام معلمان که رسالت پیامبری دارند همواره متصف به صفات والا بوده و برخلاف جیبهای اغلب خالیشان، اغلب دارای بیشترین سرمایه اجتماعی در جوامع بودهاند. در این میان، به صورت ویژه در یکی دو دهه اخیر به دلیل فشارهای تحریم، فساد سیستماتیک در کشور و تورم شدید اقتصادی منجر به تنزل شدید پایگاه اقتصادی استادان شده به طوری که اکنون استادان با میانگین حقوق بیست میلیون تومان در ماه به خط فقر نزدیک شده و چشم انداز قابل قبول و امیدوار کنندهای برای آینده ندارند.
با روی کار آمدن دولت رئیسی و همکاری مجلس شورای اسلامی، موضوع "تقسیم اراضی" مازاد دولتی زیر نام تأمین "مسکن ملی" به بهانه مولد سازی و در اصل به منظور آزادسازی بخشی از داراییهای دولت در راستای تأمین بخشهایی از کسری بودجه دولت و تأمین مخارج داخلی و خارجی حاکمیت، کلید خورد.
طرح مولدسازی به "فرمان رهبری" و با تأیید در مجلس و تصویب مصونیت قضایی مدیران ارشد این طرح عملاً دست فساد و تقسیم رانت را به صورت قانونی باز گذاشت.
در این وضعیت که حاکمیت چوب حراج به ملک و میراث کشور زده بود، رانتخواران و زمینخواران با سبقتگیری از هم دست به کار تقسیم غنایم شدند. وزارت علوم هم برای این که از قافله عقب نماند، فرمان رهبری را سرلوحه کار خود قرار داد تا با آزادسازی زمینهای مازاد دانشگاهها، ولایتمداری خود را به جهانیان بنمایاند.
هیجان ناشی از این وضعیت به استادان دانشگاهها رسید و در اندک زمانی موجی از تقابل بین استادان ایجاد کرد. بخش اعظم استادان دانشگاه با این منطق که زمینهای دانشگاه سرمایه تاریخی دانشگاه بوده و متعلق به آیندگان نیز هستند، معتقد به حفظ حریم و کیان دانشگاه بوده و گروهی دیگر از استادان در راستای فرمان ولایت مطلق فقیه بر طرح تقسیم اراضی دانشگاه و تخصیص آن به خود ایشان اصرار و ابرام داشتند.
رئیسی امروز در میان نیست اما این تقابل هنوز در دانشگاه پابرجاست. جمعی از استادان که تعداد قابل توجهی از آنها برای سالیان متمادی از امکانات و تسهیلات مسکن دانشگاه بهره برده اند و دارای حداقل یک باب منزل شخصی هستند، سنگ عدالت طلبی به سینه میزنند و دیگرانی که مانع دانشگاهخواری ایشان شدهاند را لعن و نفرین میکنند.
این در حالی است که استادان میتوانستهاند از ظرفیت تعاونی مسکن دانشگاه و با استفاده از امکانات موجود در استان، مانند تعاونی مسکن دانشگاه فرهنگیان، پرستاران و امثالهم از امکانات موجود در شهر بهرهبرداری کنند. اما از آنجا که در دیگ باز است، شهر بی صاحب و دانشگاه هم در دست کوتاهقبارگان است، زمینخواران تبدیل به دانشگاهخواران شده و خیال خام انبوهسازی و سیاهبازی در زمینهای دانشگاه کوردستان در سر میپرورانند.
ضروری است همه خانواده دانشگاه، اعم از کارمند و دانشجو و استاد، همچنین همه شهروندان نسبت به کیان و حریم فیزیکی دانشگاه حساس باشند و اجازه ندهند دانشگاه طعمه دست ویژهخواران و بنگاهیان راهیافته به دانشگاه شود.
🟢 با روزنامه در ارتباط باشید.
تلگرام: @UOK_Payam
پیام ناشناس تلگرام: اینجا
ایمیل: [email protected]
