در ماههایی که گذشت سکوت کردیم. این سکوت نه از بیتفاوتی، بلکه از سنگینی بود. از اینکه بعضی چیزها آنقدر بزرگ اند که کلمات هم کم میآورند. کسانی رفتند که نباید میرفتند. این جمله را مینویسیم و میدانیم که وزنش را هیچ متنی نمیکشد.
دانشگاه از دل همین تداوم معنا پیدا میکند؛ از بازگشت به گفتگو، به پرسش، به تجربه کردن و به ساختن. شاید امروز بیش از هر زمان دیگری به فضاهایی نیاز داشته باشیم که بتوان در آنها کنار یکدیگر اندیشید، شنید و آموخت.
امیدواریم در کنار یکدیگر، با تکیه بر خرد جمعی، مسئولیتپذیری و نگاه آیندهنگر، جریان تازهای از فعالیتهای علمی، فرهنگی و حرفهای را رقم بزنیم؛ جریانی که در آن، گفتوگو جایگزین فاصلهها و آفرینش جایگزین سکون شود.
انجمن علمی طراحی صنعتی
دانشکدگان هنرهای زیبا - دانشگاه تهران
۱۰ام خردادماه ۱۴۰۵
گرافیست: پرنیان فیاضی
