یه سری همکاران ما این زیر در مورد لزوم فداکارای در شرایطی نوشتن ، خب منم قبول دارم ولی چند نکته هست که در نظر بگیرید:
1. هر کاری یه رویه معقولی داره ، فداکاری باید استثنا باشه تا ارزشمند باقی بمونه ، اگر نه اون رویه به شدت مشکل داره . فرض کنید در دفاع مقدس رویه اینه که میدون مین رو معبرچی باز کنه ، حالا فرض کنیم بگیم که نه آقا جنگه نمیشه که ،باید فداکاری کرد و فلان ، هر بار که به میدون مین میخوری 10 نفر رو بفرستی که با رفتن رو مین راه باز کنن ، طبعا اینجا هر انسان عاقلی اسم این کار رو فداکاری نمیذاره . میگه رویه خرابه مشکل داره .
2. خیلی ازین فداکاری ها ، ظلم به اون دانش آموز هم هست ، اون دانش آموز حق و حقوق قانونی داره که دولت موظفه انجام بده ، حقشه باید بهش برسه ، این ربطی به فردی که در جایگاه اون دانش آموز قرار داره نداره ، اون جایگاه اون حق رو داره ولی فداکاری من و شما حق اون جایگاه رو ضایع میکنه ،هم اون فرد ازون جایگاه دانش آموز میره هم من و شمای معلم ولی اینجوری حق نفر بعدی که قراره بیاد ضایع میشه چون دولت عادت کرده به ندادنش.
3. طبعا هر شخصی در جایگاه خودش حق و اختیار تصمیم گیری داره ، یه معلم میتونه کل حقوق خودش رو خرج کلاسش کنه ، کما اینکه یک پزشک میتونه بگه یه هفته میخوام ویزیت نگیرم و هزار مثال دیگه ، ولی باید برای همه مشخص باشه که این لطف شخصی اون نفره که الان در اون جایگاه قرار داره نه وظیفه اش. چون همونطور که گفتم شما قراره ازون جایگاه برید و حق ندارید یه وظیفه خلاف رویه برای سایر افراد ایجاد کنید. هر وقت خواستید کاری این شکلی انجام بدید،به این فکر کنید که اگر فردی جایگزین شما شد و به هر علتی اون کار شما رو انجام نداد قرار نیست دچار مشکلاتی از سمت والدین و اولیای مدرسه بشه . بشه آدم بدهی ماجرا و شما بشید آدم خوبه .
12
