هزینههای قابلتوجهی برای تأمین انرژی، دستمزد باغبان، مصرف آب و سایر هزینههای مرتبط با کاشت و نگهداری درختانی صرف میشود که در بسیاری از موارد، هیچ ثمری جز ایجاد سایه در برخی ایام سال ندارند.
از سوی دیگر، شعار میدهیم و در سرویسهای بهداشتی و نقاط مختلف شهر تابلوهایی نصب میکنیم که مردم را به صرفهجویی در مصرف آب دعوت میکنند؛ اما همزمان، حجم قابلتوجهی از آب با آبیاری درختان غیرمثمر و چمنهایی که صرفاً جنبه زیبایی دارند، مصرف میشود.
راهکار، حذف پوشش گیاهی نیست؛ بلکه تغییر گونههای گیاهی و انتخاب گونههای مناسبتر است.
میتوان به جای کاشت چمن در فضاهایی که دسترسی چندانی به آنها وجود ندارد، گونههای گیاهی دیگری کاشت که دستکم قابلیت استفاده بهعنوان خوراک دام را داشته باشند.
همچنین میتوان به جای ایجاد کاجستان در دانشگاهها، درختان بومی و مثمر هر منطقه را کاشت تا علاوه بر ایجاد فضای سبز، دانشجویان نیز بتوانند از محصولات آنها استفاده کنند. با این کار، بخشی از منابع مالی که اکنون صرف خرید میوه برای مصرف در سلف دانشگاه میشود، حفظ خواهد شد و میتوان این منابع را در مسیر توسعه علمی و آموزشی هزینه کرد.
از همه مهمتر، با چنین رویکردی میتوان منابع محدود و ارزشمندی همچون آب را به شکل بهینهتری مورد استفاده قرار داد.
کاش این طرح در بوستانهای شهری نیز اجرا شود و در طراحی فضای سبز، استفاده از درختان مثمر و گونههای بومی و سازگار با اقلیم هر منطقه مورد توجه بیشتری قرار گیرد.
البته اجرای چنین طرحی برای پوشش گیاهی معابر پرتردد، به دلیل آلودگی محیطی، چندان قابل اجرا نیست؛ اما فضاهای دانشگاههایی همچون دانشگاه فردوسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره) قزوین، دانشگاه شیراز، دانشگاه نیشابور، کوی دانشگاه تهران و بسیاری از مراکز دانشگاهی دیگر، ظرفیت مناسبی برای اجرای چنین طرحی دارند.
راهکار، حذف فضای سبز نیست؛ بلکه تغییر الگوی کاشت و انتخاب هوشمندانه گونههای گیاهی است. با یک تغییر رویکرد میتوان هم فضای سبز دانشگاهها و شهرها را حفظ کرد، هم از منابع آبی به شکل بهینهتری استفاده کرد و هم از ظرفیت تولیدی این فضاها بهره برد.
-------------
@Tarikh_TV
--------------
1September 6, 2026 286 3
