Channel by Lozee: post #4597 — TG.ME

"ခြင်္သေ့ နှင့် ကျည်ပွေ့" ထိုနေ့ညက မင်္ဂလာဒုံဘက်က ဘီယာဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ထောင့်အကျဆုံးဝိုင်းတွင် သွေးသောက်သူငယ်ချင်း ၄ ယောက် ဆုံဖြစ်ကြသည်။ ဘီယာ ၃ ပုလင်းခန့် ဝင်သွားပြီးနောက် မာနတလူလူနှင့် ခါးကိုမတ်၊ ရင်ကိုကော့ကာ စားပွဲကို လက်ဝါးနှင့် ဖြုန်းခနဲ ရိုက်လိုက်သူကတော့ ကျွန်တော် "ရဲလင်း" ပေါ့။ "မင်းတို့ကောင်တွေ တကယ့်ကို ညံ့ဖျင်းလွန်းတယ်ကွာ။ မိန်းမ ဖုန်းဆက်တာနဲ့ ပြာပြာသလဲ အိမ်ပြန်ရအောင် မင်းတို့က ယောကျာ်းတွေလား၊ ကြက်သူခိုးတွေလား? ငါ့ကို ကြည့်စမ်း... ငါ့အိမ်မှာဆို ငါက ဧကရာဇ်မင်းပဲ။ 'အေးချမ်း... ငါ့ကို ရေတစ်ခွက် ခပ်ပေးစမ်း' လို့ အသံခပ်အုပ်အုပ်နဲ့ တစ်ချက်ဟောက်လိုက်ရင်ကို သူခြေဖျားလက်ဖျားတွေ တုန်နေတာကွ။ ယောက်ျားဆိုတာ ခြင်္သေ့မင်းလို ခေါင်းဆောင်၊ မိန်းမဆိုတာ တို့ယောက်ျားတွေရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ထားရတယ်ကွ... ရှင်းလား!" ကျန်သူငယ်ချင်း ၃ ယောက်က ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ရိုသေလေးစားစွာ ကြည့်ရင်း "ဆရာကြီးပဲ ရဲလင်း... ဆရာကြီးရဲလင်းက အိမ်ထောင်သည် ယောကျာ်းထုရဲ့ ပြည်သူ့အသည်းစွဲ ခေါင်းဆောင်ပဲ" ဟု ဝိုင်းမြှောက်ပင့်ကြတော့ ကျွန်တော့် မာနတွေက အင်္ဂါဂြိုဟ်အထိ တက်သွားခဲ့သည်။ ဘီယာဝိုင်းကအပြန် သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ မာန်ပြချင်သဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး မိန်းမဆီကို Voice Message ပို့လိုက်သေးသည်။ "ဒီမှာ... ငါ ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာမယ်။ တံခါးဖွင့်ထား၊ ငါ့ကို မစောင့်နဲ့၊ စိတ်ရှုပ်တယ်!" အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညဉ့်နက် ၁ နာရီခွဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက သုသာန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ခြံဝင်းတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲကို ခြေသံပြင်းပြင်း၊ ဖိနပ်သံ တုန်တုန်နှင့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးလို ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းမီးက မှိတ်ထားသော်လည်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်၊ လက်ပိုက်ပြီး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ထိုင်နေသည့် သူမ၏ အရိပ်မည်းကြီးကို အမှောင်ထဲတွင် မြင်လိုက်ရသည်။ 'အဟမ်း... ဆိုင်က ကောင်တွေလည်း ငါ့ရဲ့ မက်စိ(Voice Message) ကို နားထောင်ထားတာ။ အခု အိမ်မှာပါ အပတ်အကုပ် နိုင်ပြမှ ဖြစ်မယ်' ဟု တွေးကာ ရင်ဘတ်ထဲက ယောက်ျားမာန်ကို အစွမ်းကုန်ဆွဲတင်ပြီး အသံကို သေမင်းတမန်လို ခပ်ထန်ထန် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "မအိပ်သေးဘဲ ဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ! ငါ့လွတ်လပ်ခွင့်ကို လာမပိတ်ပင်နဲ့။ ငါ ဘယ်အချိန်ပြန်ပြန် မင်း ဝင်စွက်ဖက်ခွင့်မရှိဘူး။ ငါ့မှာလည်း ယောကျာ်းသား မာနရှိတယ်၊ သိက္ခာရှိတယ်။ နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို ဒီလို မျက်နှာသေနဲ့ လာမစောင့်နဲ့၊ စိတ်ကုန်လာရင် ကွာရှင်းပြစ်လိုက်မှာနော်!" စက္ကန့်ပိုင်းလောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကောင်းကင်က မိုးကြိုးသံ ဝုန်းခနဲ မြည်သွားချိန်တွင် အမှောင်ထဲက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည့် သူမ၏ လက်ထဲ၌ "အမဲရိုးတင်တဲ့ ငရုတ်ဆုံထဲက ကျောက်ငရုတ်ကျည်ပွေ့ကြီး" က ကပ်ပါလာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက သွားကို ကြိတ်၊ မျက်မှောင်ကြီးကို ကုပ်ပြီး သွေးအေးအေး လေသံနှင့် မေးလိုက်သည်။ "နင်... ခုနက ဘာကို ဖြတ်ချပြီး ဘာလုပ်မယ် ပြောလိုက်တာလဲ ရဲလင်း? အသံလေး နည်းနည်း ထပ်ကျယ်ပေးပါဦး။" ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲ၌ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရဲရင့်တောက်ပြောင်နေသော မျက်ဝန်းအစုံက ချက်ချင်း မျက်ရည်အဝိုင်းသားနှင့် အရည်လည်သွားပြီး၊ ဒူးနှစ်ဖက်ကလည်း အပ်ချုပ်စက် နင်းနေသလို တဆတ်ဆတ် တုန်ခါလာခဲ့သည်။ သူမလက်ထဲက ငရုတ်ကျည်ပွေ့ကြီး၏ အလေးချိန်ကို ခန့်မှန်းရင်း တံတွေးကို ၃ ချက်ဆင့်ပြီး ခပ်မြိုချလိုက်ကာ... ချက်ချင်းပဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက် ဖင်ထိုင်ချ၊ လက်အုပ်လေး ချီလိုက်ရင်း - "ဟို... ဟိုလေ မိန်းမရယ်...။ ကိုယ်... ကိုယ် ပြောတာက... အခုတလော ခေတ်က မကောင်းတော့ အိမ်ထောင်ရေး သာယာအောင် လင်မယားချင်း စိတ်ဆိုးဒေါသတွေကို ရင်ထဲကနေ အေးအေးဆေးဆေး 'ဖြတ်ချ' ပစ်လိုက်ရအောင်လို့ပါ။ ပြီးတော့... မိန်းမ တစ်နေ့လုံး အိမ်လုပ်ငန်းတွေ လုပ်ရတာ ပင်ပန်းနေမှာစိုးလို့ ညောင်းနေမှာစိုးလို့ ကိုယ်အခုပဲ နှိပ်ပေးပါရစေလို့ ပြောတာပါ မိန်းမရယ်... ဟီး... ငရုတ်ကျည်ပွေ့ကြီး ချလိုက်ပါနော်..." ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ငရုတ်ကျည်ပွေ့ကြီးကို ဆိုဖာပေါ် ဝုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်သည့် သူမ၏ မျက်စောင်းအောက်တွင် ရဲလင်းတစ်ယောက် ဖိနပ်ကို လက်ကကိုင်ကာ ရေချိုးခန်းထဲ အမြန်ပြေးဝင်ပြီး ညသန်းခေါင်ကြီး အဝတ်လျှော်ကန်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ မိန်းမဖြစ်သူ၏ အတွင်းခံများအပါအဝင် အဝတ်တစ်ပုံကြီးကို ငိုယိုပြီး လျှော်ဖွတ်ပေးလိုက်ရပါတော့သည်။ ခေါင်းထဲတွင်လည်း.... "တစ်လောကလုံးကို စိန်ခေါ်ခဲ့တဲ့ ငါ့မာန... မိန်းမလက်ထဲက ငရုတ်ကျည်ပွေ့ရှေ့မှာတင် အစအနရှာမရအောင် ကြေမွသွားခဲ့ရတယ်ဗျာ..." ဟု အဖန်ဖန်တလဲလဲ တွေးနေမိခဲ့ရပါတော့သည်။ #Khun #Comedy #Angél_Alphá@mirror148