اَفکارات؛: post #105801 — TG.ME

فکر می‌کنم به‌محض آن‌که چشم‌هایم بسته شوند روشنایی بزرگ و پرتگاه نورانی بی‌انتهایی را ببینم که روحم بی‌وقفه در سراشیبی آن به پایین می‌غلتد. حدس می‌زنم آسمان با روشنایی ذاتی‌اش و ستاره‌هایی که برآن همچون لکه‌هایی تاریک هستند در برابر چشم‌هایم پدیدار می‌شود. ستاره‌هایی که نه مثل ستاره‌های دنیای زندگان، پولک‌های طلایی بر مخملیِ خاکستری که نقطه‌هایی سیاه بر پارچه‌ای زرین هستند.