𝘮𝘢𝘭𝘥𝘪𝘤𝘪𝘰𝘯

نمی‌گذرد؛ نمی‌دانم، شاید هم می‌گذرد. اما در پسِ این گذر، از من چه باقی خواهد ماند؟

در هر مرحله‌ای از بزرگسالی، بیشتر به این پی میبرم که اعتماد به آدم‌ها، صبح‌های غم‌انگیز و شب‌ های دلگیری به همراه داره.

خدا کنکوری بودنو نصیب گرگ بیابونم نکنه.

غرق زخمیم ولی قامتمان خم نشده.

Ey khoda (Slowed)

اینجا عمر خوشحالیامون حتی یک روزم نیست؛ تا میای بگی خداروشکر، با پشت‌دست کوبیده میشه تو دهنت.

اگه بود الان نجاتم میداد

حالا یه مرداب شدم، یه اسیر‌نیمه‌جون:)

Mordab

بغلم کن، غمِ در زخمْ شناور شده‌ام بغلم کن گل بی‌طاقت پرپر شده‌ام. بغلم کن که جهان کوچک و غمگین نشود بغلم کن که خدا دورتر ازاین نشود؛

طلوع آفتاب ایران، بوی‌ خون می‌دهد.

- چرا به شما میگن شاهنشاه؟ +شاهنشاه آریامهر: هر ایرانی برای خود یک شاه است و من شاه شاهان هستم.

جهان استوار نمی‌ماند؛ مگر با سری خمیده به‌روی شانه کسی که دوستش داریم.

هرچقدر این روز‌ها دستان من تنهاترند چشم‌هایت شب‌‌ به‌ شب زیباتر و زیباترند. رازداری‌های من بیهوده است، این چشم‌ها از تمام تابلو‌های جهان گویاترند؛ من پَر کاهی به دست باد پاییزم، ولی چشم‌های زیبایت از کهربا گیراترند..

هیچکس نمی‌داند در دل دیگری چه‌میگذرد؛ شاید لبخندی که می‌بینی، آخرین تلاش برای فرونریختن باشد.