طبق معمول شاهد تصمیمات خلق الساعه از سوی مسئولین کشوری بودیم که بدون ذکر هیچ دلیلی در بدترین و دیرترین زمان ممکن، در دقایق ابتدایی روز جمعه، تصمیم به برگزاری کلاسها به صورت مجازی گرفتند. در این دوران قحط الرجال مضحک ترین تصمیمات را شاهد بودیم. شورای صنفی به عنوان صدای دانشجو، این وضعیت را مطلقا بر نمیتابد.در سال جاری بارها و بارها از این دست بیبرنامگیها دیدیم که دیگر این تصمیمات آماتور گونه تعجبی ندارد و حتی شاید قابل پیش بینی هم باشد. این بار اما نه فقط هزینههای رفت و آمد و وقت دانشجویان، بلکه اعتماد به تک تک تصمیم گیرندگان سوخته و به سختی میتوان متصور شد که این اعتماد دوباره بازگردد.
ما نیز در کنار دوستانمان در انجمنهای علمی در راستای تحریم کلاسهای مجازی میایستیم. تا کی بدنه دانشجویی باید تاوان سو مدیریت شما را بدهد؟ چطور انتظار دارید دانشجویی که خسته از راه است و هزینه گزافی برای رسیدن به کلاس داده، خوابگاه را ترک کند و باز هم مسافتی طولانی و هزینه بدهد تا به خانه برگردد؟ آیا هنوز هم انتظار دارید دانشجو ساکت بماند و به این روند اعتراضی نکند؟ آیا انتظار دارید در کلاس حاضر باشد؟ مگر دانشجو عروسک خیمه شب بازیست؟
صبر نجیبانه دانشجویان به پایان رسیده است. دیگر نمیتوان کلاسها را به علت برودت هوا و امثالهم تعطیل و دانشجویان را از حضور در خانه دوم آنها منع کرد. از این اتفاق پیش از هر چیز دیگری، یک جدال برداشت میشود. یک چالش و جدال رو در رو که بعید است پایان خوشی داشته باشد.
اما خطاب به مسئولین دانشگاهاگر بنا به تصمیم گیری از خارج از دانشگاه بود پس چرا فعالین دانشجویی به همفکری دعوت شدند؟ چرا هیچ وقعی به نظرات دانشجویان گذاشته نشد؟ دیگر چه انتظاری هست که مجموعههای دانشجویی با مدیریت دانشگاه همکاری داشته باشند؟ تکلیف را مشخص کنید. این روال به هیچ وجه قابل پذیرش نیست. حداقلترین وظیفه، جبران خسارات وارده به دانشجویان است.
آنطور که پیداست خواست و نظر دانشجو هیچگونه اهمیتی ندارد و تصمیم گیرنده عاقلان کلی هستند که خود را برترین میدانند. با این روال، شورای صنفی هم صدا با همه دانشجویان میگوید:
تا بازگشت عقلانیت به تصمیمگیریها، همراهیای در کار نخواهد بود.
شورای صنفی دانشجویان دانشگاه اصفهان
