افکارم صداهایی هستند که آنها را میشنوم، از آنها آگاهم.
آیا افکار بدون من میتوانستند وجود داشته باشند؟
این منی که این صداها را میشنود کیست؟
افکار همچون ابرهایی در آسماناند.
آسمان بینهایت عظیم است.
آسمان ثابت و آرام و گسترده و بیانتهاست.
آسمان هنگامیکه بیشازحد بر ابرها تمرکز کند رفتهرفته خودش را فراموش میکند
و خودش را با سرنوشت محدود و موقت و دائم التغییر ابرها یکی میداند.
ای آسمان
از خودت این سؤال را بپرس
و در آن عمیق و عمیق و عمیقتر شو:
این ابرها در کجا میآیند و میروند؟
در کجا پدیدار و ناپدید میشوند؟
این ابرها در کجا جریان دارند؟
تو این ابرها نیستی،
تو از این ابرها آگاهی.
این تویی که از این ابرها آگاه است چیست؟
عقبتر برو.
درست ببین.
اگر ابرها همه محو شوند آیا تو هم محو میشوی؟
مقدم بر این ابرها باید چیزی وجود میداشت تا ابرها درونش جریان داشته باشند.
تو این ابرها نیستی.
تو آن گستردگی و بینهایتی هستی که این ابرها درونش جریان دارند.
میآیند و میروند.
تو اما
"هستی"
پیش از آنها و بعد از آنها.
خودت را به یاد بیاور.
#مسیر #خودشناسی #بیداری
✅ @Rom_Reflection ✅
4
1August 18, 2026 84 3
