عصیان من
علیه جمهوری اسلامیست،
و علیه هر ساختاری
که کرامت انسان را
به ایدئولوژی،
به قدرت،
به ترس
میفروشد.
علیه تمام ظلمهایی
که بر من،
بر نسل من،
بر زنان،
بر خیابانها،
بر زبانها،
بر رؤیاهای این کشور رفت.
من فراموش نمیکنم،
نه برای انتقام،
بلکه برای دادخواهی.
نه برای تکرار خشونت،
بلکه برای پایان دادن به چرخهی آن.
خونِ خواهران و برادرانم
در حافظهی من است،
نه برای شمشیر کشیدن،
بلکه برای ساختن روزی
که هیچ قدرتی
نتواند مرگ را
سیاستگذاری کند.
من ماندهام،
نه با امید سادهلوحانه،
بلکه با آگاهیِ سخت،
و با ایمانی زمینی:
اینکه هیچ ظلمی
ابدی نیست،
اگر به فراموشی سپرده نشود.
سیاوش
18
2February 14, 2026 768 14
