ما آن درختِ سختِ کهنسالایم روییده روی صخرهی سنگستان؛ با زخم تیشه ضربهی توفان بر ریشهی تناور خود ایستادهایم. با گشت سال ها قد برکشیده ، برگ و گل و میوه دادهایم. هان، ای نهال ها! در آن بهار تازه که از راه می رسد ما را اگر به یاد نیارید گر زنده مان به خاک سپارید باک نیست. جان جوان سبز شما پرجوانه تر.... «ژاله اصفهانی» @rtvart
4
2
2
1
1
1August 19, 2026 248 10