نانوذرات (NP) در دهه ۱۹۷۰ به عنوان رویکردی در سیستمهای دارورسانی (DDS) ظهور کردند تا پایداری و حلالیت مولکولهای کپسولهشده را بهبود بخشند، دارورسانی از میان غشاهای سلولی را ارتقا دهند و همچنین مدت زمان گردش دارو را افزایش دهند که منجر به بهبود ایمنی و اثربخشی میشودرکیب نانوذرات طراحیشده از مواد طبیعی مانند کیتوزان، دکستران و ژلاتین، یا مواد معدنی مانند طلا، سیلیکا و Cd/Zn و همچنین نانوذرات پلیمری سنتزی متغیر بوده است بهویژه، نانوذرات پلیمری اخیراً به دلیل امکان تنظیم نرخ آزادسازی دارو از طریق تغییر پارامترهای ساختاری پلیمر مانند بلورینگی، آبدوستی یا دمای انتقال شیشهای، مورد توجه زیادی قرار گرفتهاند پلیلاکتید (PLA) به دلیل زیستسازگاری، از رایجترین پلیمرهای مورد استفاده برای توسعه فرمولاسیون نانوذرات است.
🔬 دنیای پلیمرها را عمیقتر و کاربردیتر دنبال کنید:
@polymer_association
1August 24, 2026 169 1
