✍️در ستایش معمولی بودن
شاید یکی از سمیترین باورهای زمونهی ما این باشه که همه باید «خاص» باشن. به ما یاد دادن که باید متفاوتتر، موفقتر، زیباتر، ثروتمندتر و اثرگذارتر از دیگران باشیم. انگار معمولی بودن نوعی شکسته. اما روانشناسی تصویری کاملاً متفاوت ارائه میدهد.
بخش بزرگی از رنج انسان، نه از معمولی بودن، بلکه از نپذیرفتن معمولی بودن ناشی میشه. کسی که نمیتونه بپذیره همیشه بهترین نیست، همیشه دیده نمیشه، همیشه برنده نیست و همیشه مرکز توجه دیگران نیست، ناچار برای فرار از این واقعیت، به جبرانهای افراطی پناه میبره، از خودبزرگبینی و کمالگرایی گرفته تا رقابت دائمی، نمایشگری، نیاز سیریناپذیر به تأیید و حتی گاهی تحقیر دیگران. در مقابل، انسانی که معمولی بودنش رو پذیرفته، دیگه مجبور نیست هر روز چیزی رو به جهان ثابت کنه. اون میتونه اشتباه کنه، شکست بخوره، گاهی نادیده گرفته بشه و همچنان احساس ارزشمندی داشته باشه. بلوغ روانی، رسیدن به این آرامشه که ارزش انسان، وابسته به استثنایی بودن او نیست.
وینیکات(Donald Winnicott)، روانکاو برجسته، معتقد بود سلامت روان بیش از آنکه به کامل بودن مربوط باشه، به «واقعی بودن» مربوطه. انسان سالم کسی نیست که همیشه بدرخشه، بلکه کسیه که بتونه بدون نقاب زندگی کنه.
و به نظر، شاید بزرگترین آزادی این باشه که دیگه مجبور نباشیم خاص باشیم.
@TheIranianPsy
Forwarded fromWebNegar
7
3
1
1
1August 12, 2026 504 4
