انسان لحظه ایی بالغ می شود که به جای حاجتمند بودن، عشق بورزد. در این لحظه او شروع می کند به لبریز شدن و تقسیم کردن با دیگران، او روی دنده بخشش می افتد، مساله ی مورد تاکید کاملا متفاوت است. در مورد اولی، تاکید بر این است که چطور بیشتر دریافت کند و در مورد دومی، تاکید بر این است که چطور بیشتر ایثار کند و چطور بی قید و شرط ببخشد. این همان رشد یا بلوغ است که دارد به سراغت می آید. ادم بالغ می بخشد. فقط کسی که به بلوغ رسیده است می تواند ببخشد، چون فقط یک فرد بالغ از این توانایی برخوردار است. آن موقع عشق وابسته نیست. تو می توانی عاشق باشی و فرقی نمی کند معشوق عاشق تو هست یا نه. آن وقت عشق یک رابطه نیست، بلکه یک حالت است. وقتی که کلی در اعماق جنگل می شکند، بی آنکه کسی آن را تحسین کند - کسی که عطرش را پیوید، از کنارش بگذرد و بگوید چه زیبا!»، کسی که طعم و زیبایی و نشاطش را بچشد و با او شادی و سروش را قسمت کند - چه اتفاقی می افتد؟ چه بر سر آن گل می آید؟ می میرد؟ رنج می برد؟ به وحشت می افتد؟ دست به خود کشی می زند؟ نه. فرقی نمی کند آیا کسی از کنارش می گذرد یا نه؛ ربطی ندارد. او به عطرفشانی در نسیم ادامه می دهد. اگر تنها باشم، آن موقع هم همانقدر عاشقم که در کنارت باشیم. این تو نیستی که در من عشق می آفرینی. اگر تو خالق عشقم باشی، طبعا آنگاه که نیستی، عشق هم ناپدید خواهد شد. این تو نیستی که عشق را از وجود من بیرون می کشی، این منم که آن را همچون باران بر تو می بارم - این عشق از روی بخشش است. این عشق برخاسته از وجود است.
اشو
بلوغ
ص 52 و 53
8
3August 29, 2026 180 4
