اندر احوال و پیشینه داوریهای سیاستزده!
نگاهی به کتاب نیروگاههای اتمی: نمونهای از خیانتهای رژیم شاه، نوشته م. ن. حامد، تهران، انتشارات قلم، 1358
طی سالهای اخیر افراد متعددی در لباس فکرروشن، نخبه سیاسی، چهره دانشگاهی و نظایر آن، علیه مقولههایی چون صنعت هستهای، صنعت موشکی و بعضی دیگر از توانمندیهای علمی و نظامی کمنظیر یا حتی بینظیر ایران موضعگیری کرده، و مدعی شدهاند که سرمایهگذاریهای نظام جمهوری اسلامی ایران بر روی به خصوص صنعت هستهای و موشکی به زیان مطلق منافع ملی کشور بوده، و بهتر آن میبود که حاکمیت کنونی به جای هدر دادن پول کشور در مسیر توانمندی هستهای و موشکی، و ایجاد تحریم و فشار علیه کشور، این «مادههای بدبو و مضر و خطرناک» را کنار میگذاشت، و در جای آنها روی سایر صنایع ایران همچون قالیبافی یا کشاورزی و گسترش کاشت لوبیا و فلفل سبز و ... سرمایهگذاری میکرد، و بدین شکل موجبات شکوفایی اقتصاد کشور را فراهم میآورد!
در مقابل این قبیل داوریها که تقریباً به طور کامل به واسطه ضدیت با نظام سیاسی حاکم مطرح شده و کاملاً سیاستزدهاند، در باب فواید و ضرورتهای برخورداری کشور از توانمندی علمی در حوزههای هستهای و موشکی و غیره، تاکنون به قدری اقیانوسی و به دهها زبان مختلف سخن گفته شده، اما همچنان این مدعیان، یا بدین سبب که به این کار مأمورند، و یا به این واسطه که عموم مردم را با مخاطبان برنامههای «خاله شادونه» یکسان میانگارند، همچنان لاطائلات مربوط به مضر بودن داشتن موشک و انرژی هستهای برای ایران، و لابد مفید بودن آن برای سایر کشورهای جهان را تکرار میکنند!
اما کتاب فوق به قلم برخی از دانشجویان انقلابی سال 1358 که با ادبیاتی چپ به نگارش درآمده، نمونه جالبی است در باب پیشینه همین داوری در باب رژیم شاه، که نشان میدهد پیشینه سیاستزدگی را میتوان در گذشته تاریخ نزدیک ایران نیز دید، و ثابت میکند که داوریهای سیاستزده درباره حاکمیتهای سیاسی ایران تنها به نظام جمهوری اسلامی محدود نمیشوند، چه دقیقاً نظیر همین افراد روزگار ما، کسانی از میان دانشجویان و دانشگاهیان دوران پیش از انقلاب هم بودند که باور داشتند سرمایهگذاری حکومت شاه بر روی انرژی هستهای و ساخت «نیروگاههای اتمی بوشهر»، «نمونهای از خیانتهای رژیم شاه» به کشور بوده است، و درست به مانند فکرروشنهای غربگدای امروزین، مدعی بودند ایجاد فیالمثل «نیروگاههای اتمی بوشهر» به دلیل خطرناک بودن «اشعههای رادیو اکتیو» و «آلودگی محیط زیست»، مصداق بارز خیانت به کشور و هدر دادن پول مملکت بوده است!
البته این یادداشت در باب خائن و وابسته و دیکتاتور و ... بودن سلطنت حقیر پهلوی هیچ بحثی ندارد، بلکه صرفاً میخواهد نمونهای از پیشینه این قبیل داوریهای سیاستزده را به نمایش بگذارد، و نشان دهد که آفت سیاستزدگی و داوری بر اساس ضدیت و دشمنی نسبت به دو حکومت به کلی متضاد و مغایر نتیجهای یکسان به بار میآورد، و باعث میشود تا اذهان سیاستزده، فیالمثل، سرمایهگذاریهای ماندگار و ضروری ملی در حوزههای هستهای را نشان بیخردی و خیانت به کشور بدانند، و در مقابل بسان مخاطبان برنامههای «خاله شادونه»، پرهیز از دست زدن به وسایل خطرناک مثل ماشین لباسشویی، و توسعه کاشت هویج و بافت قالی را برای ایجاد رونق اقتصادی مکفی پندارند!
https://t.me/NewHistoricalStudies
Telegram
بررسیهای نوین تاریخی
کانال فصلنامه علمی- تحقیقی بررسیهای نوین تاریخی
August 6, 2026 496 4
