«قُتَيبة بن مُسلِم» و «فردوسی»
این شخص پلید خبیث، سردار معروفِ حَجّاج یوسف(از سرداران خونریز و سنگدل اُمَوی) است كه چندين هزار نفر از ايرانيان را در خراسان و ماوراءالنَّهر كشت و در يكى از جنگها به سبب سوگندى كه خورده بود، اين قدر از ايرانيان كشت كه واقعاً از خون آنها آسياب روان گردانيد و گندم آرد كرد، و از آن آرد نان پخت و خورد. همچنین زنها و دخترانشان را در حضور آنها در میان لشكریان عرب قسمت كرد.
قبر اين شقىِ ازل و ابد را پس از كشته شدنش زيارتگاه قرار دادند و همه براى تقرّب به خدا و قضاى حاجات «تربت آن شهيد!» را زيارت مىكردند!
ولى بزرگترين شاعر ايران و بانىِ رفيعترين بناى مجد و شرفِ ملّى ايران، يعنى فردوسى طوسى(عليه الرَّحمه) را پس از وفات، به عوضِ اينكه قُبه و بارگاه بر سر قبر او بنا كنند، معاصرين قدرشناسِ!! او حتى جسد او را نگذاردند كه در قبرستان عمومى مسلمانان دفن نمايند. مقتداى آنها شيخ ابو القاسم گَركانى گفت: «او مادح گبران و كافران بود»!
منبع:
علّامه قزوینی، نقل از: تاریخ اجتماعی ایران، مرتضی راوندی، ج۲/ ۵۵
http://t.me/Naglemaani
Telegram
چراغِ روشن
دانش اندر دل چراغ روشن است
8
2
2August 24, 2026 635 4 12
