هیتلر همواره اصرار داشت که تنها بهخاطر ضرورت، سیاستمدار و پیشوای رایش آلمان شده است. او میخواست به عنوان یک هنرمند-سیاستمدار جدی گرفته شود که بیش از هرچیز آمادهٔ تبدیل آلمان به یک دولت فرهنگی بود. از سر تصادف نبود که خانهٔ هنر آلمان در مونیخ به اولین بنای بزرگ و جدید دوران نازی تبدیل شد. همچنین جای تعجب نداشت که هیتلر، هنگامی که برای چند ساعت از پاریس فتحشده دیدن کرد، زمان قابل توجهی را در اپرای گارنیه گذراند و همراهان او یک مجسمهساز (آرنو بریکر) و یک معمار (آلبرت اشپیر) بودند، نه سیاستمداران یا ژنرالها. حتی در آخرین روزهای خود در پناهگاه پیشوا در برلین، هیتلر کمی پیش از آنکه خودکشی کند، اطمینان حاصل کرد که خروجش از جهان تا حد امکان به شکلی اپرایی به روی صحنه رود. - ولف لِپنیس: جذابیت فرهنگ در تاریخ آلمان، ۲.از جمهوری تا تبعید، ص۶۷ - ترجمهٔ علیرضا میردیده
4
