سلام به همه دانشجویان و جوانانی که در دوره اول رای ندادند
دیشب که مناظره دو نامزد ریاست جمهوری را میدیدم برایم جالب بود که ابتدای جلسه مجری صداوسیما و هر دو نامزد صدای رای ندادن شما را شنیده بودند. البته فاصلهایست جدی بین شنیدن صدا و درک معنای سخن. برای درک معنای سخن لازم است زبان فرد گوینده را دانست و قصد گوینده را نیز درک کرد. نیاز به همزبانی و همدلی داریم تا به درک متقابل برسیم.
در این چندروزه با چند تن از شما عزیزان به گفتگو نشستم و به جای آوردن دلایل پراگماتیستی و یا نتیجهگرایانه و یا وظیفهگرایانه برای رای دادن به یک کاندیدای خاص، سعی کردم گوش کنم نظرات مختلف همرایهای شما را. ناامیدی شما از ایجاد این تغییرات در جهت خواست شما از مسیر صندوق رای و انتخابات به شکل و فرم کنونی، به هیچ وجه نافی نگرانی شما برای کشور و وطندوستی شما نیست. همه نگران آینده کشور هستیم و همه میخواهیم که به جای برنامهریزی برای مهاجرت، برای آینده خود و خانواده در ایران برنامهریزی کنیم. همه از خواستههای نسل جوان و نیاز آنها به آزادی، امید، امکان فعالیت در مسیر موردعلاقه و داشتن چشمانداز روشن از آینده، باخبریم و آن را مطالبه میکنیم.
البته واضح است که پیشنهاد من رای دادن به دکتر پزشکیان است؛ به دلیل نزدیکتر بودن به آرای ما و نقد ایشان از وضعیت کنونی حاکمیت و درک بهتر او از واقعیتها و نیازهای جامعه. او میتواند نماینده آرای متکثر ما باشد و مسلما هیچ رئیسجمهوری نمیتواند تمامی آرای مختلف را نمایندگی کند. او بارها گفته است که اصلاحطلبان و اصولگرایان در ادوار مختلف کمکاری کردهاند و منفعتطلبی و عهدشکنی. همین اقرار و اعتراف هم قدم مثبتی است اما کافی نیست. ولی من بخاطر صداقت خودش به او اعتماد میکنم. شما هم بسنجید و بهترین تصمیم را بگیرید. نه از ترس طرف مقابل، بلکه بخاطر هدفهای خودمان برای ایران.
چه جمعه رای بدهید و چه ندهید، به وطندوستی شما اطمینان دارم و میدانم که نگران کشورتان هستید.