ولی هنوز نتونستم ببخشمت.
آدم گذر میکنه، ادامه میده، حتی داستان جدیدی رو شروع میکنه
اما زخم، ترمیم نمیشه.
شاید عادی برخورد کنم و عکسالعملی نداشته باشم،
اما هربار کلنجار میرم با خودم که بیا و تموم کنیم این ناراحتی و خشم رو عزیزِ من.
ولی غرور ی مانع بزرگه.
کاش احترام، احترام میاورد...
کسی چه میدونه تو این جهان پر از رنج چقد تلاش کردیم روح مون قشنگ بمونه :)
