این واقعاً نژادپرستی در قرن بیستویکم نیست؟
اینکه فقط به خاطر اینکه کجا به دنیا اومدی، حتی فرصت رقابت برابر هم نداشته باشی؟
واقعا چرا هیچ واکنش جدیای نمیبینیم؟
مگه قرار نبود علم از سیاست جدا باشه و علوم برای صلح استفاده بشن؟ پس اینا چیه که در متمدن ترین و پیشرفتهترین کشورهای دنیا میبینیم؟
قبلاً که لایو های مهاجرت رو میدیدم، میگفتن: «به ۵۰۰ جا ایمیل زدم تا بالاخره یک پذیرش گرفتم.»
ولی الان اگر بشینی واقعاً حساب کنی، جاهایی که هم فاند کامل داشته باشن، هم ایرانی بگیرن، هم مشکل ویزا نداشته باشن، هم اصلاً حوزه و رشته موردنظر تو رو داشته باشن، فکر نمیکنم حتی به ۵۰ تا برسه (تو تغذیه که شاید اندازه انگشتان یک دست!) 🫠
و سختترین قسمت ماجرا اینه که ما هیچکدوم از این محدودیتها رو انتخاب نکردیم.
ما انتخاب نکردیم کجا به دنیا بیایم.
انتخاب نکردیم چه پاسپورتی داشته باشیم.
انتخاب نکردیم چه اتفاقاتی در سیاست بین کشورها بیفته.
فقط نشستیم درس خوندیم.
شببیداری کشیدیم.
زبان خوندیم.
مقاله نوشتیم.
پژوهش کردیم.
رزومه ساختیم.
سالها تلاش کردیم که شاید یک روز بتونیم از این شرایط فاصله بگیریم و برای خودمون آیندهای بسازیم.
اما هر بار که فکر میکنیم شاید یک در باز شده، میبینیم یک درِ دیگه هم بسته شده...
من هیچوقت وارد بحث سیاست نشدم.
نه تخصصش رو دارم و نه علاقهای بهش.
من خودمو از همین باتلاق نجات بدم، هنر کردم.
اما واقعاً یک سؤال دارم:
ما مردم چه گناهی کردیم؟
چرا باید تاوان چیزی رو بدیم که هیچ نقشی در به وجود آوردنش نداشتیم؟
چرا کسانی که هیچ تلاشی برای ساختن آیندهشون نکردن، به راحتی در بهترین کشورهای دنیا زندگی میکنن، اما وقتی نوبت به ما میرسه، تمام تلاش و شایستگیمون پشت یک کلمه گم میشه:
Iranian.
واقعاً کسی قرار نیست جواب این همه شببیداری و تلاش و زحمت رو بده؟
جواب سالهایی که با هزار امید برای آینده جنگیدیم چی میشه؟
تو ایران که هر روز یک مانع جدید جلوی پامونه؛
خارج از ایران هم هر روز یک در جدید به رومون بسته میشه.
آدم واقعاً خسته میشه... نه دل موندن برامون مونده و نه پای رفتن...
خسته از اینکه همیشه باید بیشتر تلاش کنی، فقط برای اینکه شاید به نقطهای برسی که دیگران بدون هیچ تلاشی ازش شروع کردن.
خسته از اینکه به هرجا ایمیل میزنی و هر جا میری باید ثابت کنی «من فرق دارم.»
و شاید تلخترین قسمت ماجرا این باشه که کمکم داریم به جایی میرسیم که به جای لیست کشورهای مقصد و رویاهامون، باید لیست کشورهایی که نمیتونیم بریم رو بنویسیم:
آمریکا
استرالیا
نروژ
سوئیس
بعدی کجاست؟ هاااان؟
واقعاً نمیدونم...
فقط امیدوارم یک روزی برسه که آدمها رو نه بر اساس جایی که به دنیا اومدن، بلکه بر اساس تلاش، توانایی و شایستگیشون قضاوت کنن.
چون ما فقط میخواستیم یک فرصت برابر برای زندگی و پیشرفت داشته باشیم.
همین.
16
8
6
3
2September 3, 2026 467 11
