صبح بود، اینترنت یه دفعه رفت. مثل همیشه گوشی رو برداشتم تا با پشتیبانی پارس آنلاین تماس بگیرم و مشکل رو همون لحظه حل کنم. اما نه خبری از اپراتور بود نه چیزی در عوض، هزار بار داشت یه چتبات رو تعریف میکرد که ازش بپرسم هرچی گفتم نت نیست، گفت مودم رو ریست کن. گفتم کردم، گفت کابل رو چک کن. گفتم چک کردم، گفت صبر کن به کارشناس وصلت کنم… و کارشناس، سه ساعت بعد جواب داد! یعنی پیشرفت کردیم تا جایی که به جای اپراتور زنده، رباتی گذاشتیم که فقط بلده بگه: «نت داری؟ نه؟ پس صبور باش!» 😂 همیشه توی پروژه های خودم یک سؤال کلیدی از خودم میپرسم: «این پروژه واقعاً به هوش مصنوعی نیاز دارد یا فقط چون همه دارن میرن سمت AIماهم میخوایم بریم؟» برای ۸۰ درصد مشکلات اینترنت، یه سیستم درختی ساده (همان Decision Tree قدیمی) با دسترسی به اطلاعات شبکه، خیلی سریعتر و دقیقتر از یه مدل زبانی تشخیص میده که مشکل از مودمه، فیبره یا قطعی منطقه ای. اینجا ما به یک ربات فیلسوف نیاز نداریم که از روحیات ما بپرسه؛ به یک ابزار تشخیص لحظه ای نیاز داریم نه اینکه کاربر رو چند دقیقه درگیر سؤال های بیمورد بکنه و در نهایت هم اونو به صف تیکت بفرسته. طنز ماجرا اینجاست که: فرض کنین آمبولانس خبر بکنید، به شما پیامک بدن: «پزشک در دسترس نیست، لطفاً مشکل رو برای ربات اورژانس توضیح بدین تا بعداً به کارشناس ارجاع داده شود!» چقدر زنده میمونید؟ هوش مصنوعی خوبه ولی؛ مهم اینه که کجا و چگونه ازش استفاده کنیم. چتبات باید مکمل پشتیبان تلفنی باشه، نه جایگزینش. اگر ربات نتونست مشکل رو در کمتر از ۲ دقیقه حل کنه، باید فوری به کارشناس متصل بکنه، نه اینکه کاربر رو به تیکت هایی با پاسخ دهی چندساعته بسپره. پس هوش مصنوعی رو برای کارهای هوشمندانه به کار بگیرید، نه برای اینکه بهانه بشه تا نیروی انسانی رو در بحرانی ترین لحظات حذف کنین. مشتری وقتی اینترنت نداره، حوصله حرف زدن با رباتی رو نداره که فقط تکرار میکنه؛ اون میخواد با یه کارشناس صحبت کنه و سریع جواب بگیره. هوش مصنوعی خوب، اونیه که در بکگراند بمونه و فقط وقتی واقعاً نیاز هست، خودش رو نشون بده. حالا شاید واقعا همین چت باتشون همین مباحث رو رعایت کرده باشه ها نمیدونم چک نکردم ولی حذف مطلق نیروی انسانی به هیچ عنوان تجربه کاربری خوبی ارائه نمیده
14
6
