از روز اولی که چشمم به روی ماه این دو هنرمند جوان و تازهنفس افتاد عاشقشون شدم. توی دلم گفتم بالاخره سینمای ایران گل داد و از موج زنهای سربهزیر و ساکت و سینی به دست که سینمای بعد از انقلاب را تحت سلطه گرفته بودند عبور کردیم. البته بعد از فیلم عروس گروه جدیدی مثل نیکی کریمی و هدیه تهرانی وارد سینما شده بودند که اندکی جلوتر از آن زنهای مطیع و رام بودند و حداقل جسارت زیبا بودن را داشتند اما ترانه و پگاه، دو دختر متهور از دهه شصت کل این معادله را برای همیشه عوض کردند. آنها یک تنه در برابر نرمهای جامعه ایستادند، سیگار کشیدند، باردار شدند، شنا کردند و تابوها را یکی بعد از دیگری شکستند تا نشان بدهند که واقعیت زنان ایران دیگر آن چیزی نیست که به خورد جامعه داده شده بود. سینمای ایران به قبل و بعد از حضور این پیشگامان شجاع تقسیم شد. شیردخترانی که از مرداب مردسالاری سر برآوردند و به بار نشستند و نوزادشان را به تنهایی و بدون هیچ حمایتی به دنیا آوردند. طبیعی ست که بعدتر همانها در کنار مردم ایستادند و مبارزه کردند. در تمام خیزشهای مردمی از جایگاه هنری خودشان استفاده کردند و ساکت نماندند.
فهرست این دختران دریا یکیدوتا نیست؛ گلشیفته فراهانی، هنگامه قاضیانی، پانتهآ بهرام....اما این نوشته را تقدیم میکنم به ترانه و پگاه. کاری که این دو رفیق دیرین کردند من را یاد جملهی زیبایی از اوشو انداخت؛ "هنرمند کسی نیست که یک اثر هنری خلق میکند، هنرمند واقعی کسیست که زندگی خودش را تبدیل به یک اثر هنری میکند."
این دقیقا کاریست که ترانه کرد و تاوانش را با پوست و استخوان پرداخت. کار پگاه هم کمی از کار ترانه نداشت چرا که به تصویر کشیدن هر حرکت قهرمانانهای در این روزگار خود کاریست قهرمانانه. مردم ما نام شما را فراموش نخواهند کرد. برق چشمانتان جاویدان! باشد که روزی ترانهی شهامت بر لبهای خشکیدهی مردم ما جاری شود و پگاه آزادی را به ارمغان آورد.
December 25, 2025 2.2K 12
