O hisli, o cömert zannettiğim kuraklığı.
Bir tabağa dökülen kırıntılar kadar bile yük olmamışım sana,
Unutulmuş bir eşyanın omuzlarındaki gubar kadar...
Ben ki çeperleri çatlamış bir sırça gibi
Kendi kanımla besledim o altın tozu masalını.
"Kırıldığı yerden parıldar insan" diyen o hülyalı ses,
Kendi külüme gömüleceğimi fısıldamayı unuttu.
Şimdi alev alan, o yaldızlı yaraların tam kalbidir;
Karanlıkta kendi içini yakan bir meşale gibi,
Aydınlattığım her köşe yalnızca senin yokluğunu süzüyor.
Ne bir sitem geçer bu katılaşmış boğazımdan,
Ne de adını anar bir daha bu devrik mısralar.
Işık çekildi; yaldız söndü, geriye sadece çentik kaldı.
Kabuk tutmaz artık bu sessiz devir teslim;
Bıraktığın o bomboş avuçlarımı göğsüme basıyorum.
Hiç var olmadığım bir hatıranın gölgesinde,
Kendi kuyuma usulca çekiliyorum.
Artık ne parıltı bekler bu çatırdayan kemik,
Ne de bir dokunuşun merhametini.
Bir taş nasıl taşlığını sessizce kabul ederse,
Öylece mühürlüyorum bu yangının son izini.
