یک سری سوال ها خیلی پرسیده میشه، مثلا:
۱. آیا AI جای ما رو میگیره؟
۲. با وجود AI آیا نیاز هست من چیز جدیدی یاد بگیرم؟
۳. آیا برنامه نویسی دیگه از بین میره؟
۴. آیا AI میتونه یک نرم افزار در سطح یک شرکت(مثلا دیجی کالا) رو کاملا خودش تولید کنه؟
و کلی سوال مشابه دیگه...
راستش جواب درستش رو من نمی دونم، هر کی هم، هر کجا بحث میکنه و من میخونم یا می بینم، فقط مقاومت بی منطقه.
این سوال ها، جواب قطعی ندارند.
البته میدونیم که هرکی، هر وقت بگه، فلان چیز راه قطعی بهمان چیزه، یا دروغگو هست یا نادان !
پس اگر الان کسی میگه نه قطعا #AI هیچ کاری نمی تونه بکنه و فلان و بهمان، یا نادان هست یا دروغگو! و همینطور بر عکسش.
ولی، آیا این مانع یادگیری و رشد میشه؟ قطعا نه.(خودم دو خط بالاتر گفتم: هرکی میگه قطعا... 🥸)
پس ما چی کار باید بکنیم؟
نمی دونم !
من، مسیر خودمو این طوری درست کردم:
الان وقت برای خیلی کارایی که دوست داشتم بیشتر شده، به اونها میرسم. چون AI کاراهمو سریع تر انجام میده. ولی زمانی که AI برام می سازه رو همشو دوباره کار نمی کنم، الان زودتر میتونم برم خونه، کارای یک روزم بهتر و راحت تر انجام شدن پس حس بهتری از کار کردن دارم.
الان هزینه تست کردن یک ایده برام کاهش پیدا کرده و می تونم خیلی از ایده ها رو تست کنم(پنجشنبه گذشته، توی ۳ ساعت یک ایده جالب رو برای تبلیغات ویدیویی تست کردم و نتیجه عالی گرفتم و قراره این هفته تو تیم توسعش بدیم !)
یادگیریم متوقف نشده، بیشترم شده، ولی نه از AI که برم بپرسم: مارکتینگ چیست؟ اونم بهم توضیح بده. این طوری توهم یادگیری برامون به وجود میاد. یه سطح خیلی کم عمقی رو ازش میگیریم که ارزشی نداره.
برای من این طوری شده که منابع و مسیر های یادگیری رو فقط با AI پلن میکنم. راننده منم، نقشه و مسیر با AI هست. تا الانم میرفتیم سفر همین بوده دیگه، گوگل مپ می زدیم و میوفتادیم تو جاده.
حالا تهش باید چی کار کنیم؟
اول اون کوتی که اول متن گفتم در باره باید وقطعا و فلان و اینا رو مجدد بخونیم، بعد بحث نکنیم، وقت تلف نکنیم، به قول دکتر زارچی تلاش کنیم راننده یا مسافر این تغییر باشیم، نه کسی که در مقابلشه.
در نهایت کمی صبر. به قول مجید حسینی نژاد(مدیرعامل علی بابا):
من عمیقلا اعتقاد دارم که یا میمیریم، یا رد میشه.
