🔹چند نکته را در خصوص موضوعی که بیشتر مرتبط با بحث شماست عرض میکنم و آن، دیپلماسی آموزشی است. در ادامه همین بحث قدرت و اینکه دیپلماسی با اتکا به قدرت جلو میرود، عوامل تشکیلدهنده قدرت یک کشور متعدد و متنوع هستند. همچنان در دنیای امروز، قدرت سخت حرف اول را میزند. در این جنگ، این موشکهای ما بودند که محور قدرت ما شدند. در این هیچ تردیدی نیست.
🔹ولی عوامل دیگری هستند که قدرت کشورها را میسازند و تکمیل میکنند که با عنوان قدرت نرم شناخته میشوند. قدرت اقتصادی، قدرت تبلیغاتی و عوامل متعدد دیگری وجود دارند. شاید از همه اینها مهمتر، نیروی انسانی باشد.کشوری که از نیروی انسانی زیاد، متخصص و حرفهای برخوردار باشد، یک مؤلفه مهم قدرت را در اختیار دارد.این نیروی انسانی را چه کسی تربیت میکند؟ نظام تعلیم و تربیت کشور. نظام تعلیم و تربیت میتواند عامل قدرت کشور باشد.
🔹ما در وزارت امور خارجه چه کمکی میتوانیم به این نظام تعلیم و تربیت، به این بُعد از قدرت ملی، بکنیم؟ اینجاست که چیزی به نام دیپلماسی آموزشی مطرح میشود. اولین کار، تبادل تجربیات با کشورهاست.ما در محتوا و اصول چیزی نمیخواهیم از آنها یاد بگیریم، ولی در شیوههای اجرا، کارهای زیادی هست که دیگران انجام دادهاند و ما میتوانیم از طریق تبادل تجربه، آنها را فرا بگیریم و به کار بگیریم؛ همانطور که ما تجربیاتی داریم که میتوانیم در اختیار دیگران قرار دهیم.
🔹انتقال فناوریهای مربوط به آموزش و پرورش و فناوریهای مربوط به تعلیم و تربیت، از مأموریتهای ماست و خودمان هم قائل هستیم که این کار با همکاری وزارت آموزش و پرورش میتواند انجام شود. حضور در مجامع بینالمللی نیز موضوع مهم دیگری است. ما بهطور کلی بهشدت مخالف سیاست صندلی خالی هستیم. صندلی جمهوری اسلامی در هیچ مجموعه بینالمللی، در هیچ کنفرانس بینالمللی و در هیچ اجلاس بینالمللی نباید خالی باشد.ما باید حتماً حاضر باشیم، حتماً باید حرف بزنیم، حتماً باید از موضع کشورمان دفاع کنیم، حتماً باید بتوانیم داشتههایمان را عرضه کنیم و دستاوردهایمان را نشان بدهیم.
🔹مدارس ایرانی خارج از کشور، به نظر من، چیز بسیار مهمی هستند. آماری که من دارم، ۷۶ مدرسه در ۳۸ کشور داریم و ۴۳۰ معلم نیز اعزام میشوند. مقام معظم رهبری شهید تأکید بسیار زیادی بر مدارس داشتند. در هر سمیناری که ما داشتیم، در سفرها و برنامههای مختلف، بر مدارس ایرانی تأکید میکردند و ما را منع کرده بودند که بچههایمان را به جای دیگری غیر از مدارس ایرانی بفرستیم، ولو اینکه جایی مدرسهای با دو یا سه نفر تشکیل شود.
