راستی همچنان دلم برای مدرسه تنگ نشده، یعنی تا حالا نشده یه روز از خواب بلند بشم و بگم دلم برای مدرسه تنگ شده، هر روز خدا رو شاکرم که دیگه دانش آموز نیستم، از همه چیزش متنفر بودم، از معلم هام، از درسام، از سیستم آموزشی، از نود درصد همکلاسی هام، از اینکه باید ۶ صبح بیدار میشدم و میرفتم سر مراسم صبحگاهی کصشر تو سگ سرما، از زنگ ریاضی که ۸ صبح میزاشتن و بین خواب و بیداری مجبور بودم این درس نکبت رو بفهمم، از اسپاسم های عصبیم که همیشه کله صبح پیداشون میشد، از محیط مدرسه، از معماری چندش ساختمون مدرسه، از اینکه برای آب خوردن باید اجازه میگرفتیم، برای ریدن باید اجازه میگرفتیم و .... تقریباً نود درصدش متنفر بودم.
در حالیکه وضع زندگی هممون به مراتب بدتر شده، جنگ شده و هزار تا اتفاق وحشتناک افتاده و حتی با اینکه کم مونده بود چند بار امسال بمیرم ولی باورتون میشه حتی تو لحظه نزدیک مرگم یبارم به مدرسه فکر نکردم.
خدا رو شکر تموم شد، خدایا شکرت.
August 27, 2026 28
