چگونه “عشق” به تصوّف راه یافت؟
پرتو نور برنامه شماره ۲۱۶۴. امروزه بزرگترین شاخصِ عرفان ما عنصر “عشق” است که بالاترین تجلّی آن را در دیوان کبیر و مثنوی شریفِ مولانا یافت میکنیم. امّا ورود “عشق” به تصوّف به یکباره رخ نداد، بلکه فرایند پُر فراز و نشیبی داشت. در ۳ قرن آغازین، مخالفتهای گستردهای علیه استفاده از واژه “عشق” وجود داشت. حتی غالبِ مشایخ صوفیه اِبا داشتند که از واژه “عشق” برای رابطه انسان و خدا استفاده کنند. برای نمونه، در مهمترین رسالههای صوفیه که در قرن دوم و سوم نگارش یافته (همچون رساله قُشَیرِیه و کَشفُ المَحجُوب) واژه “عشق” بکار نرفته است. اما تدریجا یک جهشِ بزرگ در فرهنگ ما رخ داد که دو دستاوردِ مهم برای تصوّف داشت: ۱) عشق و ۲) شعرِ عرفانی. از قرن پنجم به بعد، آثار عظیمی همچون حَدیقه سنایی، الهی نامه و اسرار نامه عطار، و مثنوی مولانا ایندو مُؤلفه (عشق و شعرِ عرفانی) را در خود دارند. در این برنامه به تشریح چگونگی ورود “عشق” به تصوّف میپردازیم.
#حمید_انتظام #عرفان
🆔@HamidEntezam
👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻
16February 26, 2026 2.1K 11
