یادداشت اخیر نیک آهنگ کوثر و علیرضا نادر در Foreign Policy در باره اثر بمباران زیرساختها روی مردم ایران
در این یادداشت میخوانید:
جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، با هدف قرار دادن زیرساختهای حیاتی غیرنظامی، نهتنها به تضعیف جمهوری اسلامی منجر نشده، بلکه زندگی میلیونها ایرانی و امنیت اقتصادی و زیستمحیطی سراسر خلیج فارس را به خطر انداخته است. حمله به جادهها، پلها، شبکههای برق و تأسیسات آب، دسترسی مردم به غذا، دارو، سوخت و آب آشامیدنی را مختل میکند. برای نمونه، آسیب به تأسیسات آبشیرینکن بونجی در جاسک حدود ده هزار نفر در بیست روستا را برای چند روز از آب محروم کرد.
در مقابل، جمهوری اسلامی نیز تأسیسات آب و انرژی کشورهای همسایه، از جمله کویت و بحرین، را هدف قرار داده است. این چرخه خشونت، غیرنظامیان دو سوی خلیج فارس را قربانی میکند، در حالی که بخش مهمی از تأسیسات نظامی و هستهای ایران در اعماق زمین و زیر کوهها قرار دارند و از حملات هوایی مصونتر هستند.
مشکل دیگر، درهمتنیدگی زیرساختهای نظامی و غیرنظامی است. قرارگاه خاتمالانبیا و شرکتهای وابسته به سپاه در ساخت سدها، تونلهای انتقال آب، مترو، خطوط لوله و تأسیسات نظامی و هستهای نقش داشتهاند. بنابراین، حمله به برق، آب، جاده یا خطوط ارتباطی مرتبط با یک مرکز نظامی میتواند خدمات ضروری شهرها، روستاها و مزارع اطراف را نیز نابود کند، بدون آنکه تأسیسات زیرزمینی از بین بروند.
حملات نظامی همچنین میتوانند ایمنی هستهای، بازرسیها و نظارت بر مواد هستهای را مختل کنند و حکومت را به ساخت تأسیسات عمیقتر و مخفیتر سوق دهند. دانش فنی با بمباران از بین نمیرود، اما بازسازی شبکه برق، بیمارستانها، پلها و سامانههای آب ممکن است دههها زمان ببرد.
نتیجه اصلی این است که تضعیف یک حکومت با ویران کردن یک کشور تفاوت دارد. اگر هدف کمک به مردم ایران است، نباید زیرساختهایی را نابود کرد که بقای روزمره و آینده سیاسی و اجتماعی آنان به آن وابسته است. حکومتها ممکن است سقوط کنند و ارتشها عقبنشینی کنند، اما آبخوانهای آلوده، شبکههای برق فروپاشیده و سامانههای آب نابودشده میتوانند نسلها مردم را گرفتار فقر، بیماری و آوارگی کنند.
https://foreignpolicy.com/2026/07/24/trump-iran-water-environment-civilians/
