²⁰²⁶ ⁷ ¹³• پرسش و پاسخ‌های پئو لی‌جونگی😌✨ پارت⁶ ³⁶|در هنگام… — LEE JOONGI | لی جونگی🪷 — TG.ME

ذاتاً شخصیت آرام‌تری دارم و اهل این نیستم که احساساتم رو زیاد بروز بدم. در اوایل کار، عمداً سعی می‌کردم شاداب‌تر به نظر برسم، شاید همین باعث شد دیگران فکر کنن من آدم پرانرژی‌ای هستم. اما وقتی در صحنه فیلمبرداری با خوشحالی می‌رقصیدم و می‌دیدم که عوامل هم از این فضا لذت می‌برن، کم‌کم این رفتار برام عادی شد. با انباشته شدن تجربه‌های بازیگریم، حالا حتی از همین سبکِ خودم لذت می‌برم. در حین بازی به طور کامل در حالت "تمرکز" میرم، اما به محض تموم شدن کار، تلاش می‌کنم فضا رو عوض کنم تا دیگران هم بتونن ریلکس بشن. البته این سبک زندگی از نظر احساسی و فیزیکی خیلی انرژی‌بره و وقتی به خونه می‌رسم، معمولاً همون‌جا خوابم میبره. اما الان این زندگی برام تبدیل به یک روال عادی شده.

هر نقشی متفاوته.گل شیطان اثری بود که خاطرات نسبتاً سختی برام به جا گذاشت و زمان زیادی طول کشید تا از احساساتِ اون نقش خارج بشم.(حتی برای منم🙂😂😭خیلی طول کشید!)
و حتی الان هم، بعد از پایان شمشیر آرامون ، اثرِ اون نقش هنوز توی دلم باقی‌مونده.

بله. بعد از پایان اون کار، حس کردم واقعاً به یک دوره زمانی برای "خالی کردن" خودم نیاز دارم، چرا که انرژی بسیار زیادی از من گرفته شد. من برای هر نقشی انرژی فراوانی صرف می‌کنم، اما در سال‌های اخیر، شمشیر آرامون بیشترین انرژی رو از من گرفت. تقریباً تمام وجودم رو در اون گذاشتم، بنابراین قبل از انتخاب پروژه بعدی، بیش از قبل محتاط شدم و زمان بیشتری صرف کردم. (بگردمش🙃 چون جواب ذره ای از زحماتی که کشید رو نگرفت و خستگیش تو تنش موند! خاک تو سر بی لیاقت شون!)
برای کار قبلیش هم یعنی گل شیطان ، زمان زیادی طول کشید تا از احساساتِش خارج بشم.

الان دوران "صد سالگیِ زندگی" هست. وقتی به این فکر می‌کنم که زمان زیادی تا پایان عمرم باقی مونده، مدام به این فکر میکنم که چطور باید از این زمان استفاده کنم و چطور زندگی کنم. به هر حال، بازیگری تنها شغل منه.

اخیراً نسبت به آینده‌ی جامعه احساس نگرانی می‌کنم. با پیشرفت فناوری‌هایی مثل هوش مصنوعی (AI)، حرفه بازیگری تا کجا دوام خواهد آورد؟ یا اگر روزی بازیگری رو کنار بذارم، به عنوان یک انسان عادی چقدر می‌تونم پیش برم؟ به این چیزها هم فکر می‌کنم. بالاخره یک روز تشکیل خانواده خواهم داد.(عع به به😔😂 بالاخره اون روز کی میرسه جناب؟😂😭🥹)
آیا در اون زمان می‌تونم مسئولیت‌هاش رو به طور کامل بپذیرم؟ حتی به چنین چیزهایی فکر می‌کنم. در محیطی که مدام در حال تغییره، آیا می‌تونم این کار رو ادامه بدم؟ یا شاید از موقعیت فعلیم راضی هستم؟ مدام به این سؤالات فکر می‌کنم.

برای همین طبیعتاً شروع کردم به فکر کردن درباره تئاتر (حضور روی صحنه). من معتقدم که در عصر هوش مصنوعی، ارزشِ نمایش زنده و حضوری که بازیگر روی صحنه میره، کم‌کم افزایش پیدا میکنه. به همین دلیل، هر سال دیدارهای حضوری با طرفدارهام و اجرای روی صحنه برام ارزشمندتر میشه و عشقم به طرفدارهام هم سال به سال عمیق‌تر میشه. خوشبختانه من نسبت به اجرای روی صحنه تا حدی اعتماد به نفس دارم، بنابراین اخیراً در حال بررسی چالشِ تئاتر هستم.

اخیراً دوست دارم فقط به دیدن اجراهای موزیکال یا تئاتر برم. هرچه هوش مصنوعی (AI) پیشرفت می‌کنه، من برعکس حس می‌کنم گرمای صحنه‌های زنده بیشتر میشه. لحظاتی که بازیگران در مقابل چشم هات زنده اجرا می‌کنن، ارزشمندی اون رو عمیق‌تر به تو منتقل می‌کنه. وقتی به این موضوع فکر می‌کنم که خودم بیش از ۱۸ ساله که روی صحنه‌های دیدار با طرفدارهام‌ ایستادم، دوباره متوجه می‌شم چقدر تلاش کردهم و از اینکه تا امروز ادامه دادم بسیار خوشحالم. به طور خلاصه، فکر می‌کنم کلمه کلیدی بعدی من «تئاتر» است:)))))