²⁰²⁶ ⁷ ¹²• پرسش و پاسخ‌های پئو لی‌جونگی😌✨ پارت⁴ ²⁰|با توجه به اینکه… — LEE JOONGI | لی جونگی🪷 — TG.ME

«کارهای پایه‌ای رو به خوبی انجام بده.» این احساس من تا الان تغییری نکرده. منظورم اینه که زودتر از هر کسی در محل فیلمبرداری حاضر بشم، خودم رو مثل کارگردان بدونم، و با تمام عوامل صحنه هم‌نفس باشم و کنار هم کار رو به پایان برسونیم. این طرز فکر همیشه برای من بسیار مهم بوده. حالا که عنوان «بازیگر اصلی» رو بر عهده دارم، فکر می‌کنم این همون مسئولیت و آمادگی روانیه که یک بازیگر اصلی باید داشته باشه.
نکته دیگه اینه که همیشه آگاهی حرفه‌ای خودم رو حفظ کنم. فرقی نمی‌کنه چه کاری انجام میدید، افراد حرفه‌ای واقعی هرگز تنبلی نمی‌کنن. حتی در کوچک‌ترین جزئیات هم باید مدام به آدم به خودش تذکر بده و با تمام توان کار رو به سرانجام برسونه.
«میشه خلاقیت رو حفظ کرد، اما نباید روحیه حرفه‌ای رو فراموش کرد.» این همون باوریه که من از گذشته تا امروز همواره به اون پایبند بودم.

من معتقدم تا زمانی که خودم آمادگی کامل داشته باشم، سایر عوامل هم میتونن کارشون رو راحت‌تر و روان‌تر انجام بدن. از یک جهت، احساس می‌کنم مثل یک میزبان هستم. مهم‌ترین چیز برای من اینه که همه با هم یک اثر رو به پایان برسونیم.
البته، شاید یک روز از نقش‌هام خسته بشم. اما حداقل تا الان، اصلاً نمی‌تونم تصور کنم که اون روز فرا برسه. چون فضای فیلمبرداریِ الان واقعاً همین‌قدر شاد و لذت‌بخشه.

اون موقع واقعاً هیچی بلد نبودم (می‌خندد). واقعاً با تمام وجودم تلاش می‌کردم. و شاید به خاطر همین نگرشِ بی‌پروام در فیلمبرداری بود که تونستم این شانس رو به دست بیارم. در اون زمان این درک رو داشتم که: «اگر این اثر رو از دست بدم، زندگیم دیگه هرگز به پای دیگران نمی‌رسه.»
من خودم این نقش رو انتخاب نکردم، بلکه در میان کاندیداهای زیادی، برای اون انتخاب شدم، بنابراین حس قدردانیم قوی‌تر بوده. مدام به خودم می‌گفتم: «حالا که توی آزمون انتخاب بازیگر برای نقش‌آفرینیِ «گونگ گیل» (شخصیت اصلی فیلم) انتخاب شدم، نباید به مخاطب ها یک اجرای نپخته نشون بدم.» بنابراین تمام زندگیم رو وقف این اثر کردم. حتی وقتی فیلمبرداری نمی‌شد، در محل اقامتم فقط به فکر اثر بودم.
برای من، انتخاب شدن برای بازی در این اثر، خودش برام یه خوشبختی محسوب میشد. و دقیقاً به خاطر اینکه اون موقع همه توانم رو گذاشتم، تونستم مسیری که تا امروز اومدم رو طی کنم. من الان در مقایسه با اون زمان، به یک بازیگر بسیار حرفه‌ای‌تر تبدیل شدم. بنابراین، احساس می‌کنم باید نتیجه‌ای هم‌تراز با جایگاه الانم ارائه بدم.

می‌خوام جنبه‌های عمیق‌تر و متفاوت‌تری از طبیعت انسان رو بررسی کنم. تا به حال نقش‌های اصلیِ پر از عدالت‌خواهی زیادی بازی کردم. بنابراین گاهی هم به این فکر می‌کنم: «اگه نقشی رو بازی کنم که کاملاً دیوانگی رو نشان بده، چه شکلی می‌شه؟»
(ماهم مشتاقیم بدونیم😈😈😈)

اگه با فیلمنامه‌ای روبرو بشم که واقعاً با اون هم‌ذات باشم، حتماً قبول می‌کنم. اما از طرفی هم حس می‌کنم که این نوع نقش‌های کمدی عاشقانه، شاید باید کم‌کم به نسل جوان‌تر واگذار بشن.

احتمالاً نقش‌هایی مثل آدم‌کش! ( پسرمممم این چه حرفیه مارو اینجوری شناختی؟😔🤣تو بزن همه رو بکش راحت باش😌)

اگه کارگردانی مثل کوئنتین تارانتینو به سراغم بیاد، فکر می‌کنم جداً بهش فکر می‌کنم. بعضیا میگن کارهای اون مثل «تکه‌های گوشتِ خونین» هست (می‌خندد). اگر می‌تونستم توی اونجور اثر هنری‌ای شرکت کنم، خیلی دوست دارم این چالش رو بپذیرم. (کلا مشکل پروژه برنداشتن این بچه تهیه کننده و کارگردانی بی لیاقته🤦‍♀)
من فقط نمی‌خوام در یک فیلمِ صرفاً پر از استایل بازی کنم،(یکی دیگه از دلایل کم کاریش🤌)بلکه امیدوارم در اثری شرکت کنم که واقعاً عمق دارد. برای مثال: اثری که ذره‌ذره بخش‌های تاریکِ ذات انسان را کاوش کنه. یا یک کمدی سیاه که در اون طنزِ انتقاد اجتماعی وجود داشته باشه. من خیلی دوست دارم در چنین آثاری بازی کنم.