در میان کسانی که درگیر سیاستاند، گرایشی بهسوی هماهنگی کامل باورها شکل گرفته است؛ اگر موضع کسی را دربارۀ مناقشات اسرائیل و فلسطین بدانید، با اطمینان نسبتاً خوبی میتوانید نظرش را دربارۀ سقط جنین و مهاجرت هم حدس بزنید.
ریشۀ این وضعیت در این است که امروزه باورهای سیاسی بهشکلی بیسابقه با هویت گره خوردهاند. و درعینحال، تنها چند هویتِ سیاسی آماده و بستهبندیشده برای انتخاب وجود دارد که هماهنگی درونی آنها در شبکههای اجتماعی بهشدت پاس داشته میشود. اما نکته اینجاست که بسیاری از ما، با این هویتهای پیشساخته ناهمخوانیهایی داریم.
شاید بهتر باشد به جای اطاعت از الگوریتمهای همرنگشدن با جماعت،
{ و بر فراز تقسیم بندیهای هویتی مرسوم } به آزادیمان چنگ بزنیم و نسخههای متمایز خودمان را بسازیم.
«پیشبینیپذیر بودن در همۀ مباحث سیاسی» چیزی نیست که چندان افتخارآمیز باشد.
از گزارش «همتای لباس راحتی دیدرو در سیاست چیست؟» نوشتهی یان لزلی است که در شمارهی ۳۶ مجلهی ترجمان منتشر شده است.@FarazTed
