ما در درخشانترین دهه تاریخ فوتبالمان، فقط یک مشت ستارهی پا به توپ نداشتیم؛ ما با یک «تیم ملیِ تحصیلکرده» طرف بودیم. آنها وقتی روبهروی میکروفون میایستادند، کلمات را میشناختند. نیازی نبود کسی برایشان جمله بسازد یا از ترسِ بیرون پریدنِ فقرِ فرهنگیشان، مصاحبهها را کوتاه کنند. آنها جامعه را میفهمیدند، دردِ روی سکوها را درک میکردند و وزنِ مغزشان، بسیار سنگینتر از وزنِ قراردادهایشان بود.
اصلا نمیخوام با بازیکنان فعلی مقایسه کنم چون اصلا قابل مقایسه نیستن