برای شناخت آلومینیوم، دو بازی اخیر این تیم مقابل خیبر خرمآباد و گلگهر رو بررسی کردیم؛ تیمی که در فاز مالکیت و انتقال، نکات قابل توجهی داره، اما در فاز دفاعی هم چند نقطه ضعف مشخص از خودش نشون داده.
آلومینیوم در هر دو بازی، هنگام مالکیت با آرایش 4-3-3 بازی میکرد و نبض بازی در میانه میدان، تا حد زیادی در اختیار امیر نوری، کاپیتان این تیم بود.
فاز مالکیت:
آلومینیوم مقابل خیبر نمایش متفاوتی نسبت به بازی با گلگهر داشت. مقابل خیبر، این تیم بیشتر تلاش میکرد با حرکات ترکیبی و پاسکاری در فاز تهاجمی توپ رو به مناطق بالاتر زمین برسونه و موقعیت ایجاد کنه.
در این بین، روی خلاقیت بازیکنانی مثل عباس کهریزی و ابوالفضل قنبری حساب ویژهای باز شده بود. اتفاقاً گل دوم آلومینیوم مقابل خیبر هم حاصل همکاری و حرکت ترکیبی همین دو بازیکن بود.
یکی از راههای پیشروی آلومینیوم، استفاده از پاسهای بلند از خط دفاع بود؛ روشی که البته در بسیاری از مواقع خروجی خاصی برای این تیم نداشت و توپ خیلی زود به مالکیت حریف برمیگشت.
در مقابل، یکی از نکات مثبت این تیم استفاده از پاسهای قطری برای تغییر منطقه بازی بود. آلومینیوم با انتقال سریع توپ از یک سمت به سمت دیگر، بعضاً میتونست ساختار دفاعی حریف رو جابهجا کنه و از فضای ایجادشده برای پیشروی استفاده کنه.
شوتهای پشت محوطه هم یکی از مهمترین ویژگیهای آلومینیوم در این دو بازی بود. این تیم برای شوتزنی از پشت باکس چندان منتظر ایجاد موقعیت ایدهآل نمیمونه و کوچکترین فضای مناسب رو پیدا کنه، اقدام به ضربه میکنه.
گل اول مقابل گلگهر هم دقیقاً از همین الگو به دست اومد؛ امانیپور روی ریباند توپ ارسالی از پشت محوطه گلزنی کرد.
سانتر از جناحین هم در دستور کار این تیم قرار داشت، اما برخلاف شوتهای پشت محوطه، ارسالهای آلومینیوم از کنارهها معمولاً تهدید جدی برای دروازه حریف ایجاد نمیکرد.
یکی از خطرناک ترین سلاح های آلومینیوم؛ انتقال مثبت.فاز دفاعی؛ 4-1-4-1 با دو رویکرد متفاوت
این تیم در ضدحملات میتونه بسیار خطرناک باشه. سرعت بازیکنان در کنار حرکات ترکیبی در لحظه انتقال، باعث میشه آلومینیوم در شرایطی که حریف ساختار دفاعی مناسبی نداره، خیلی سریع به یک سوم هجومی برسه و موقعیت ایجاد کنه.
آلومینیوم در فاز دفاعی عمدتاً با آرایش 4-1-4-1 قرار میگرفت، اما رویکرد این تیم در دو بازی یکسان نبود.
مقابل خیبر، آلومینیوم در بخش زیادی از بازی اقدام به های پرس میکرد. فشار روی خط دفاعی خیبر باعث میشد مدافعان این تیم در بسیاری از صحنهها مجبور به دور کردن توپ بشن و در نتیجه، آلومینیوم دوباره مالکیت رو به دست بیاره.
اما مقابل گلگهر، شرایط متفاوت بود. آلومینیوم بیشتر در میدبلاک قرار میگرفت، فضاها رو می بست و اجازه نمیداد حریف به راحتی بین خطوط صاحب توپ بشه.
از نظر دفاع سازمانیافته، این رویکرد عملکرد قابل قبولی داشت؛ اما سه نقطه ضعف مهم در ساختار دفاعی آلومینیوم به چشم میخوره:
1️⃣ فضای جلوی خط دفاع(Zone 14)
یکی از مهمترین مشکلات آلومینیوم، فضای جلوی خط دفاعیه. در بسیاری از صحنهها، منطقه موسوم به Zone 14 به راحتی در اختیار حریف قرار میگیره و بازیکن حریف میتونه در این منطقه صاحب توپ بشه و برای شوت یا پاس نهایی تصمیم گیری کنه.
این ضعف مخصوصاً در کرنرها و پرتاب های اوت بیشتر خودش رو نشون میده و گل دوم خیبر هم دقیقاً از همین فضا شکل گرفت.
2️⃣ ضعف در سمت چپ خط دفاع
سمت چپ خط دفاعی آلومینیوم یکی از مناطقی بود که حریفان در این دو بازی بارها تونستن ازش استفاده کنن.
موقعیتهای متعددی از این کانال ایجاد شد و اگر شانس با آلومینیوم همراه نبود، این منطقه میتونست هزینه سنگینتری برای این تیم داشته باشه.
3️⃣ ریسک بالا هنگام تراکم هجومی
آلومینیوم در بعضی مقاطع تعداد زیادی از بازیکنانش رو به زمین حریف و حتی داخل محوطه جریمه میفرسته.
این موضوع اگر با Rest Defense مناسب همراه نباشه، یک شمشیر دولبهست؛ چون با از دست رفتن توپ، فضای زیادی پشت سر بازیکنان ایجاد میشه و حریف میتونه با یک انتقال سریع به دروازه نزدیک بشه.
گل اول خیبر نمونه واضح همین اتفاق بود
جمعبندی آنالیز
سرعت در انتقال، شوتهای پشت محوطه، تغییر منطقه بازی و توانایی بعضی بازیکنان در حرکات فردی،آلومینیوم رو در فاز تهاجمی خطرناک میکنه.
اما در مقابل، فضای جلوی خط دفاع(Zone 14)، سمت چپ خط دفاعی و فضای پشت سر بازیکنان در زمان تراکم هجومی سه نقطهای هستن که استقلال میتونه برای ضربه زدن به آلومینیوم روی اونها تمرکز کنه.
بهخصوص اگر استقلال بتونه بعد از ریکاوری توپ سریعاً به فضای پشت خط میانی آلومینیوم حمله کنه، احتمالاً موقعیتهای خوبی برای انتقال مستقیم به یکسوم هجومی به دست خواهد آورد.
#Reza
@Supergroup365
