چند رُباعیِ ناب از جنابِ عُبید زاکانی
یک)
بیمست که در بیخودی افسانه شوم
وانگشتنمایِ خویش و بیگانه شوم
این عقلِ فضول میدهد زحمتِ من
ناگاه زِ دستِ عقل دیوانه شوم!
دو)
دل سیر شد از غصّهیِ گردون خوردن
وز دستِ ستم سیلیِ هر دون خوردن
تا چند چو نای هر نفس ناله زدن؟
تا کی چو پیاله دمبهدم خون خوردن؟
سه)
از کارِ جهان کرانه خواهم کردن
رو در مِی و در مُغانه خواهم کردن
تا خلقِ جهان دست بدارند زِ من
دیوانگیی بهانه خواهم کردن!
چهار)
گفتم: صنما، شدم به کامِ دشمن
زان غمزهیِ شوخ و طُرّهی مردافکن
گفت: آنچه زِ چشم و زلفِ من بر تو گذشت
ای خانهسیه! چرا نگفتی با من؟
پنج)
بر هیچ کسم نه مهر ماندهست و نه کین
یکباره بشسته دست از دنیی و دین
در گوشه نشستهام به فِسقی مشغول
هرگز که شنیده فاسقِ گوشهنشین؟!
https://t.me/Dorreedari
Telegram
دُرِّ دَری
محفلِ دوستدارانِ ادب و تاریخِ ایرانزمین
@Sh1er9vi8n9
3September 4, 2026 131
