این بذر سحرآمیز! واژه‌ی «نمی‌دانم»، بذر درختِ «سعادت» است که در… — مدرسه توسعه — TG.ME

این بذر سحرآمیز! واژه‌ی «نمی‌دانم»، بذر درختِ «سعادت» است که در تاریکی و تنهایی در خاکِ «جستجو کردن»، «مطالعه کردن»، «شنیدن»، «خواندن» و «تجربه کردن» ریشه می‌دواند و حاصل آن، میوه‌های شیرینی مثل «پذیرفتن»، «عشق ورزیدن»، «سخت نگرفتن»، «عمل کردن»، «صبر کردن» و «مدارا کردن» خواهد بود. سعادت واقعی انسان، از «نمی‌دانم» آغاز می‌شود.  @DevelopmentSc ✔️ کانال «مدرسه توسعه»