وقتی از آزادی و مبارزه با استبداد حرف میزنیم، نباید فراموش کنیم که ادبیات ایران نیز در برابر استبداد خاموش نمانده است. ملکالشعرای بهار، شاعر مشروطهخواه و آزادیخواه، در دوره رضاشاه به دلیل فعالیتهای سیاسی و انتقادی خود تحت فشار، سانسور و زندان قرار گرفت. او در شعرهایش با زبان نمادین، از اختناق، زندان و پایمال شدن آزادی انتقاد میکرد: «ای دیو سپید پای در بند ای گنبد گیتی، ای دماوند» و در «شکوائیه» از زندانیانی میگوید که بیگناه در بند افتادهاند: «یکی اسیر که گفت ای اجل نجاتم ده یکی به بند که گفت ای خدا به دادم ده» بهار نمونهای از شاعری است که قلم را به ابزار اعتراض تبدیل کرد؛ حتی در روزگاری که گفتن حقیقت میتوانست هزینهای سنگین داشته باشد. استبداد هر نامی که داشته باشد، وقتی آزادی را محدود کند، قلمِ آزاد در برابرش میایستد. ارتباط با ادمین @Deste_Chep_admin دستِ چپ | Deste Chep
Deste Chep |👈🏻دستِ چپ: post #465 — TG.ME
August 22, 2026 91
