«ساحتِ گورِ تو سروستان شد. ای عزیزِ دلِ من، تو کدامین سروی...» این چند بیت از هوشنگ ابتهاج (ه.ا. سایه)، مرثیهای است که او در سوگ مرتضی کیوان، دوست نزدیک و عضو حزب توده ایران، سرود. کیوان پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ اعدام شد و پس از تخریب مزارش، محل دفنش را با درختان پوشاندند. سایه با بهرهگیری از نماد «سرو» که در ادبیات فارسی نشانه آزادگی، استقامت و جاودانگی است، یاد دوستش را فراتر از یک مزار به تصویری ماندگار تبدیل میکند؛ گویی از خاک او سروهایی روییدهاند که تا همیشه ایستاده خواهند ماند. ارتباط با ادمین @Deste_Chep_admin دستِ چپ | Deste Chep
August 5, 2026 141
