عذر و بهانه ها اجازه نمی دهند که مسئولیت زندگی مان را بپذیریم و مانع از آن می شوند که واقعیت جاری خود را حقیقتا ببینیم. آنها عم تلاش ما هستند برای آن که «عذر» خود را بپذیریم و در مقام انسان مسئول، قدرتمند و خلاقی که هستیم، عمل نکنیم. عذر و بهانه ها روش مردم پسندی برای راه «فراری» که به دنبالش هستیم، شده اند. عذر و بهانه های ما فریاد می کشند: «تقصیر من نیست!»، «نمی توانستم کاری بکنم!»، «وقت نداشتم!»، «بچه هایم به من نیاز داشتند!»، «به سالی گفتم که به آن رسیدگی کند!»، «این کار در شرح وظایف من نیامده است!»، « اصلا نمی توانم آن کار را انجام دهم!»، «خیلی کار می برد!»، «خودم خیلی گرفتار هستم!»، «هوش کافی برای این کار ندارم!»، «من کار خودم را انجام دادم، اما آنها ندادند!»، «اطرافیانم غير مسؤول هستند!»، «شخص دیگری باید به این کار رسیدگی کند!»، «اگر من آن کار را انجام ندهم، همه چیز به هم می ریزدا»، «سر درد دارم!»، «نظام به هم ریخته است!» به بهانه ها همه قدرت درونی مان را به شرایط بیرونی منتقل می کنند و توان نتیجه آفرینی را از ما می ربایند. آنها رویاهایی را که در باره آینده داریم ضایع می کنند و بارها و بارها ما را در همان مسیر آشنای گذشته پیش می راند. عذر و بهانه ها این قدرت را دارند که در عمیق ترین آرزوها و بهترین برنامه ریزی هایمان نفوذ کنند و ما را از داشتن زندگی مورد علاقه مان محروم سازند.
دبی فورد
بهترین سال زندگی
ص 70 و 71
4August 25, 2026 174
