سلام بر همراهان باوفای دستیار من. در این مدت، همه ما شرایط خاصی رو تجربه کردیم و می کنیم. کسانی هستند بین ما که متأسفانه عزیزی رو از دست دادن. کسانی که به کسب و کارشون صدمه جدی وارد شد. کسانی که کارشون یا سلامتی شون از دست دادن و الان در استرس و نگرانی مالی و سلامتی هستن. سوالی که برای خودم بوجود آمد اینه که آیا در این شرایط مفاهیمی مثل برنامه ریزی، تلاش برای موفقیت، بهره وری که همگی از امید به آینده ریشه می گیرند معنایی دارن؟ من هم مثل خیلی ها این روزها شب های تاریک روح زیادی رو تجربه کردم و بارها و بارها از خودم پرسیدم که در نهایت معنی این زندگی چیه؟ چرا بایستی ادامه داد؟ چرا بایستی به آینده ای نامعلوم امید داشت؟ خیلی از ما وقتی به این نقطه می رسیم متوقف می شیم و در لبه انتهایی پرتگاه پوچی زندگی به اون دره وسیع تاریک خلع نگاه می کنیم. بعضی اما به دنبال معنی دادن به این تجریبات و درد و رنج می گردند و از لابلای خرابی های دنیای مادی و بی عمق بیرون دنبال تک شکوفه معنا و رسالت شخصی شون می گردن. هر مراسم سوگواری ای روزی به پایان می رسه و در انتها زندگی ادامه داره و ما بلند می شیم، لباس های روحمون رو می تکونیم و به اطراف نگاه می کنیم و حرکت می کنیم. حالا که اندکی دسترسی به اینترنت، این پنجره کوچک به دنیای بیرون باز شده، اینجا برگشتم تا با کسانی که علاقمند هستند ادامه بدن صحبت کنم. تا اینجا فضایی باشه برای شنیدن داستان های شما و اینکه شما چطور به این سختی ها معنی می دید. تا اینجا فضایی باشه برای شما که کمک کنید دیگرانی که هنوز معنایی برای ادامه ندارن رو حمایت کنیم. استادی می گفت بعد هر شکست عقب برگرد، ارزش های درونی ات رو مرور کن، ببین خودت و زندگی ات نسبت به اون ارزش ها در چه موقعیتی هستی و بعد با قدم های کوچک تغییرات رو شروع کن. بنابراین در روزهای بعد با هم نگاه می کنیم که شرایط زندگی مون چطوره و روی چه قسمت هایی باید کار کنیم. متشکرم که با وجود این غیبت طولانی همچنان همراه دستیار من بودید. روزهای زیبایی خلق خواهیم کرد... 🌱
10
