تو شکوفا میشدی، اگر کمی بر ساقهی نحیف و تازهات، توجه میبخشیدند.
تو چون پروانه، پَر میگشودی، اگر به هنگامِ رشد، بر پیلهات گزند وارد نمیکردند.
تو را، انسانها پژمرده کردند نازنین!
پرهایت را شکستند که حال، چون پرندهای گیرافتاده در قفس، در این کرهی خاکی گیر افتادهای.
وگرنه تو را چه به آدمیزاد بودن، تو را چه به این گرگهای توبهکارِ مرگپرست؟
تو یادآورِ عطرِ نیلوفری، تو را چه به این علفهای هرزِ هرسنشده؟
تو چون کبوتر، مظهرِ پاکی و صداقتی،
پرهایت را بگشا و با بالهای زخمیات، تن به پرواز بده، که در برابرِ دردِ سخنانِ انسانها،
خوش است دردِ سقوط
#کپی
2
1
1August 23, 2026 56
