وقتی بچه بودم همیشه برایم سوال بود که چرا آدم بزرگ ها عاشق چیزهای قدیمی اند! فیلم های قدیمی، موسیقی های قدیمی، وسایل قدیمی و...
حداقل اطمینان داشتم که از این بابت نیست که آن چیزهای قدیمی احتمالا بهترند! چون هزاران مثال نقض وجود داشت که ثابت میکرد هزاران بهترش وجود دارد!
پس چرا پدرم از دیدن فیلم های قدیمی، شنیدن موسیقی های قدیمی و ور رفتن با رادیوی عهد بوقی اش به وجد می آمد؟!
جوابش را این روزها مطمئنم که پیدا کرده ام!
انگار من هم برای فرار کردن از این وضعیت جهنمی به نوستالژی های خودم پناه برده ام! مغزم بی اراده خاطرات دوران کودکی ام را مرور میکند! دستم بی اختیار به سمت جستجو برای مرور خاطرات دوران کودکی ام میرود! حتی سراغ چیزهایی میروم که با آنها خاطره ای ندارم اما با حال و هوایشان چرا! مرا به نقطه ای هدایت میکند که در ذهنم انگار امن است!
نمیدانم این بازی با نوستالژی تا چه اندازه مفید و مخرب است! اما این روزها چاره ی دیگری برایم نمانده! من برای گذر کردن از این وضعیت و نجات خودم با تمام وجودم به آن چنگ میزنم!
حالا سوالم این است آیا من در این وضعیت تنها ام
یا شما هم بی اختیار به نوستالژی پناه برده اید؟!
13
4
4February 6, 2026 828 2 3
